ซูต้าเฉียงจะอยู่ดูแลฟู่จิ่งสุย นอกจากเจ้าตัวจะคัดค้านแล้ว คนอื่น ๆ ก็ไม่มีใครติดใจอะไร
ซูเสี่ยวหม่านยังต้องไปจัดการเรื่องที่พักให้คนในครอบครัว จึงอยู่โรงพยาบาลต่อไม่ได้เหมือนกัน
อีกอย่าง เด็กสองคนต้องกินนม อยู่โรงพยาบาลก็ไม่สะดวก ที่นี่ยังมีเชื้อโรคอยู่ไม่น้อย ซูเสี่ยวหม่านไม่อยากให้ลูกอยู่ที่นี่นาน
เธอจึงไม่ได้ดึงดันจะอยู่ดูแลฟู่จิ่งสุยที่นี่ให้ได้
ส่วนเรื่องที่พี่ใหญ่จะอยู่ต่อ ซูเสี่ยวหม่านก็ไม่มีความเห็นอะไร เขาเป็นผู้ชาย ดูแลคนได้เหมาะกว่า
“พี่ใหญ่ ไม่ต้องหรอกครับ ที่โรงพยาบาลมีคนดูแลอยู่แล้ว” ฟู่จิ่งสุยปฏิเสธ
ซูต้าเฉียงยืนกราน “คนในครอบครัวมาแล้ว จะใช้คนดูแลอะไรอีกล่ะ!”
ซูซื่อเซิ่งก็พูดขึ้น “ให้พี่ใหญ่อยู่ต่อเถอะครับ ไหน ๆ พวกเราก็มาถึงแล้ว”
ซูซื่อเซิ่งไม่ได้ยืนกราน เพราะเขายังต้องรีบกลับไปด้วย
แม้ครั้งนี้จะลางานมา แต่หากไม่กลับไปหลายวันเกินไปก็คงไม่ได้
เขาตั้งใจว่าจะช่วยซูเสี่ยวหม่านหาบ้านเช่าเสร็จแล้ว ก็รีบกลับอำเภอซินเซียงทันที
เวลาไม่เช้าแล้ว ซูเสี่ยวหม่านจึงพาทุกคนออกจากโรงพยาบาล
แถวโรงพยาบาลทหารมีที่พักรับรองอยู่ ซูเสี่ยวหม่านก็ยังเปิดห้องไว้สามห้อง
หลังซื้ออาหารจากร้านอาหารของรัฐ ทุกคนก็นั่งกินมื้อเย็นด้วยกัน
ซูซื่อเซิ่งขับรถมาทั้งวัน ตอนนี้เหนื่อยแล้ว จึงกลับไปนอนพัก
คืนนั้นพี่สะใภ้สามนอนห้องเดียวกับย่าซู ส่วนพี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูพักอยู่ช่วยซูเสี่ยวหม่านดูเด็กตอนกลางคืน