ซูลิ่วกุ้ยเพียงจับมือเธอเบา ๆ แล้วก็ปล่อย
แต่สัมผัสตอนจับมือ ซูลิ่วกุ้ยกลับจดจำได้อย่างชัดเจน
ซ่งรั่วเวยดึงมือกลับ เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าน้องชายคนที่หกของซูเสี่ยวหม่านจะหล่อเหลาได้ขนาดนี้
ซูลิ่วกุ้ยกับฟู่จิ่งสุยเป็นผู้ชายคนละแบบกันโดยสิ้นเชิง แม้ฟู่จิ่งสุยจะเป็นผู้ชาย แต่ใบหน้ากลับคล้ายแม่มากกว่า ดูสวยหวานมากกว่า
นี่เป็นสไตล์ที่ซูเสี่ยวหม่านชอบ
ซ่งรั่วเวยไม่ชอบผู้ชายแบบนั้น เธอชอบผู้ชายที่ดูเป็นชายชาตรี
ซูลิ่วกุ้ยตรงกับรสนิยมของซ่งรั่วเวยพอดี
ซูลิ่วกุ้ยเป็นเด็กหนุ่มที่หน้าตาดีที่สุดในครอบครัวซูจริง ๆ ไม่อย่างนั้นตอนที่กองทัพคัดเลือกคนไปเป็นทหาร เขาคงไม่ถูกเลือกไปทันที ทั้งที่ครอบครัวซูไม่มีเส้นสายอะไรเลย
ซูลิ่วกุ้ยโดดเด่นเหนือเด็กหนุ่มคนอื่น ๆ จนผู้บังคับบัญชาเห็นแวบเดียวก็เลือกเขา
ดวงตาของซูลิ่วกุ้ยลึกล้ำ แววตาแน่วแน่ สันจมูกโด่ง ริมฝีปากได้รูปพอดี เครื่องหน้าคมชัด ทำให้เขาดูหล่อสง่าและแฝงกลิ่นอายอิสระไม่ยึดติดอยู่เล็กน้อย
โดยเฉพาะไหล่กว้างแข็งแรงของเขา ชวนให้สัมผัสได้ถึงความเป็นชายและความปรารถนาที่จะปกป้องผู้อื่น
ฝ่ามือใหญ่และทรงพลัง ให้ความรู้สึกอบอุ่นปลอดภัย
ซ่งรั่วเวยสงสัยนักว่าเหตุใดผู้ชายที่เพิ่งพบกันครั้งแรกจึงทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยได้
ซูเสี่ยวหม่านไม่ทันสังเกตอารมณ์ที่ไหววูบระหว่างทั้งคู่ เพราะมัวแต่ดีใจ
“รั่วเวย บังเอิญจังเลย พวกเธอมาถึงวันนี้พร้อมกันพอดี
ตอนเธอลงชนบท พี่หกของฉันยังอยู่ในกองทัพเลย พวกเธอก็เลยไม่ได้เจอกันตอนนั้น”