“คุณปู่คะ ผู้หญิงตระกูลซ่งที่คุณปู่พูดถึง ชื่อซ่งรั่วเวยใช่ไหมคะ?”
ฟู่จิ่งสุยไม่ใช่คนโง่ ตอนอยู่เมืองฮา เผิงจื้อหย่วนพาคนตระกูลซ่งมาพบเขา แต่แรกเขาไม่ได้ใส่ใจ
ต่อมาเมื่อได้ยินคำพูดแปลก ๆ ของซ่งรั่วเฉิน ฟู่จิ่งสุยก็เริ่มสงสัย
ผู้เฒ่าฟู่ชะงักไป “เธอรู้จักเธอด้วยเหรอ?”
ฟู่จิ่งสุยพยักหน้า “ครับ ตอนอยู่เมืองฮา ผมเคยเจอพี่น้องตระกูลซ่ง
คุณปู่ครับ ผมเจอเธอแล้ว ผมไม่ชอบผู้หญิงที่เงียบขรึมแบบนั้น!”
ฟู่จิ่งสุยพูดไม่ผิด ตัวเขาเองก็เป็นคนเงียบขรึมอยู่แล้ว
เขาชอบผู้หญิงที่ร่าเริงและชอบเล่นสนุกมากกว่า
แน่นอนว่าเธอก็ต้องไม่ซื่อบื้อเกินไป สรุปคือจะเล่นสนุกก็ต้องรู้จักพอดี
ฟู่จิ่งสุยไม่รู้เลยว่า คุณสมบัติเหล่านี้ที่เขาคิดถึง ล้วนเป็นสิ่งที่เขาเห็นในตัวซูเสี่ยวหม่านหลังจากได้รู้จักเธอ
เขาคิดว่าตัวเองชอบผู้หญิงแบบนี้
แต่ที่จริงแล้ว เขาชอบผู้หญิงคนนั้นเพราะเธอมีนิสัยแบบนี้ต่างหาก
ผู้เฒ่าฟู่ไม่คิดเลยว่าตระกูลซ่งจะร้อนใจถึงเพียงนี้ ถึงกับพาคนไปพบกันทางเหนือก่อนกำหนด
ผู้เฒ่าฟู่ขมวดคิ้ว “ถึงไม่ใช่ลูกสาวตระกูลซ่ง ก็ยังมีตระกูลจางกับตระกูลเมิ่งอยู่ดี สรุปว่าคนที่แกคบอยู่ตอนนี้ไม่ผ่าน!”
แต่ก่อนตระกูลฟู่มีฐานะไม่ธรรมดา เรื่องแต่งงานของลูกหลานในบ้านจึงเป็นเรื่องที่ให้ความสำคัญมาก
ไม่ว่าจะเป็นสะใภ้ที่แต่งเข้าบ้าน หรือเขยที่เลือกมา ล้วนต้องมีฐานะทัดเทียมกัน