ซูลิ่วกุ้ยออกมาแล้วก็ตรงไปบ้านตระกูลโจวทันที
เขาคุ้นเคยกับบ้านตระกูลโจวมาก ตอนเด็ก ๆ โจวหย่งคังมักวิ่งตามหลังเขาต้อย ๆ
เขาไม่คิดเลยว่าผ่านมาตั้งหลายปี ไอ้เด็กนี่จะกล้ารังแกเสี่ยวหม่าน
ซูลิ่วกุ้ยไม่ได้กลับมาทุกปีช่วงตรุษจีน พอชาวบ้านเห็นเขา ต่างก็เข้ามาทักทายอย่างกระตือรือร้น
“ลิ่วกุ้ย กลับมาแล้วเหรอ!”
“คุณปู่ห้า ผมกลับมาฉลองปีใหม่ครับ!”
“........”
ตลอดทาง เมื่อเจอใคร ซูลิ่วกุ้ยก็ทักทายชาวบ้านอย่างเป็นกันเอง
คนเหล่านี้เป็นคนบ้านเดียวกัน หลายคนยังเป็นญาติที่ไม่ห่างกันเกินห้าชั่วคนด้วยซ้ำ
ซูลิ่วกุ้ยเพิ่งเดินมาถึงแถวท้ายหมู่บ้าน ก็ได้ยินเสียงสะอื้นดังมาจากเชิงเขา
ซูลิ่วกุ้ยเปลี่ยนทิศทางแล้วเดินไปทางเชิงเขาทันที
อย่างไรเสีย ถ้าเกิดเรื่องไม่คาดฝันกับชาวบ้านในหมู่บ้านต้ากั่งแล้วเขาไม่เข้าไปช่วย ในใจก็คงรู้สึกไม่สบายใจ
ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ ซูลิ่วกุ้ยก็ยิ่งได้ยินเสียงผู้ชายสะอื้น
“.......ไว้ชีวิตผมเถอะ ผมรับรองว่าต่อไปจะไม่กล้าอีกแล้ว”
ซูเสี่ยวหม่านกระชากผมโจวหย่งคัง “พูดมา ใครใช้ให้แกปล่อยข่าวลือ?”
โจวหย่งคังส่ายหน้า “เสี่ยวหม่าน ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร เขาเปิดให้เห็นแค่ดวงตา ฉันไม่รู้หน้าตาเขาจริง ๆ”
ซูเสี่ยวหม่านกระชากผมเขาแรงขึ้นอีกครั้ง “นอกจากเรื่องนี้ ยังมีข่าวอะไรอีกไหม?”
น้ำมูกกับน้ำตาเปรอะเต็มหน้าโจวหย่งคัง “ไม่มีแล้ว เดิมทีผู้ชายคนนั้นยังให้ฉันไปพูดต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้านว่าฉันกับเธอมีความสัมพันธ์กันด้วย!