ซูเสี่ยวหม่านกลับมาที่บ้านเช่าก็เพราะจดหมายแนะนำตัวของเธอหมดอายุแล้ว
เธอขอให้พี่ใหญ่เขียนให้แค่ 5 วัน ตอนนี้จึงพักที่โรงเตี๊ยมต่อไม่ได้แล้ว
เธอเลยต้องกลับมาที่สถานีรถไฟ ตั้งใจจะอาศัยบ้านเช่านอนค้างสักคืน
แต่ยิ่งเดินเข้าใกล้ เธอก็ยิ่งรู้สึกว่ามีคนตามหลังมา
ตอนนี้เธอเริ่มระวังตัวแล้ว
บริเวณทางตะวันออกของสถานีรถไฟมีบ้านคนอยู่น้อย บางทีพวกนั้นอาจเห็นว่าเธอเป็นผู้หญิง จึงเกิดความคิดไม่ดีขึ้นมา
ซูเสี่ยวหม่านเร่งฝีเท้าขึ้นเรื่อย ๆ
แต่พอเลี้ยวตรงหัวมุม ในที่สุดก็เห็นเงาผู้ชายคนหนึ่งปรากฏอยู่ข้างหน้า
ซูเสี่ยวหม่านหันกลับไปมอง แล้วพบว่าด้านหลังก็มีคนโผล่มาอีกคน
“พวกคุณเป็นใคร ต้องการอะไร?”
ซูเสี่ยวหม่านเอ่ยถามเสียงเข้ม
หม่าเซี่ยวกับเถียนซิงซุ่มอยู่แถวนี้มานานแล้ว โชคดีจริง ๆ ในที่สุดก็เห็นยัยนี่กลับมา
ทั้งสองแยกกันเข้าประกบ ค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้ซูเสี่ยวหม่าน
“สาวน้อย เลิกขัดขืนเถอะ หนีไม่พ้นหรอก” หม่าเซี่ยวพูดอย่างตื่นเต้น
ซูเสี่ยวหม่านยืนหลังพิงกำแพง มองไปทางถนนทั้งสองด้าน ขณะที่ชายสองคนค่อย ๆ เข้ามาใกล้
เธอพินิจชายทั้งคู่โดยละเอียดแล้วแน่ใจว่าไม่รู้จักพวกเขา
พอเห็นว่าไม่มีอาวุธติดตัว เธอก็เบาใจลง
ถ้าเป็นแบบนี้ เธอก็จัดการไหวอยู่
“ฉันกับพวกคุณไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกัน ทำไมต้องมาดักฉันด้วย?”