ซูเสี่ยวหม่านพยักหน้าให้หลิวฉีจวิน เธอไม่พลาดสายตาของเขาเมื่อครู่
เธอเข้าใจดีว่าสายตาแบบนั้นของผู้ชายหมายถึงอะไร ไม่ใช่ว่าเธอหลงตัวเอง แต่เป็นเพราะสมัยอยู่ยุคปัจจุบันเธอคบผู้ชายมามากเกินไป
ผู้ชายที่เคยเจอก็มากเหลือเกิน เธอเข้าใจหมดนั่นแหละ!
ซูเสี่ยวหม่านเดินผ่านหลิวฉีจวินตรงไปหาหลิวว่านเถียน ก่อนยื่นมือออกไป «หัวหน้ากองการผลิตหลิว ถึงกับมาด้วยตัวเองเลยนะคะ»
หลิวว่านเถียนยิ้มแฉ่ง «นี่เป็นเรื่องใหญ่ของหมู่บ้านเรา ถ้าฉันไม่มาด้วยตัวเองก็ไม่วางใจหรอก»
ซูเสี่ยวหม่านยิ้ม «ใช่ค่ะ เป็นเรื่องใหญ่จริง ๆ เงินตั้งหลายพันหยวน จะรอบคอบแค่ไหนก็ไม่เกินไปหรอกค่ะ»
หลังกล่าวประจบไปหนึ่งประโยค ซูเสี่ยวหม่านก็หันไปมองชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ «พี่ชายท่านนี้คงเป็นเสมียนบัญชีของหมู่บ้านหย่งเซิ่งสินะคะ»
เสมียนบัญชีหวังยิ้มแฉ่ง «ใช่แล้ว ฉันแซ่หวัง»
ซูเสี่ยวหม่านยิ้ม «ดีค่ะ พวกเราก็รีบกันทั้งนั้น ฉันจะไม่พูดอ้อมค้อมแล้ว เสมียนบัญชีหวัง เอาใบสั่งซื้อกับเงินของหมู่บ้านคุณมาให้ฉันเถอะค่ะ»
เสมียนบัญชีหวังไม่ลังเล รีบหยิบออกมาจากกระเป๋า «ใบสั่งซื้ออยู่นี่»
«ดีค่ะ ฉันขอตรวจดูก่อน ว่าตรงกับที่คุยกันไว้ก่อนหน้านี้หรือเปล่า»
ซูเสี่ยวหม่านเพิ่มจำนวนสินค้าลงในรถเข็นไว้ตั้งนานแล้ว พอได้รับเงินก็สั่งซื้อได้ทันที
«โฮสต์ จำนวนถูกต้อง» ระบบโผล่ขึ้นมาได้จังหวะพอดี
ระบบรู้ว่าซูเสี่ยวหม่านกำลังจะทำการค้า จึงกระตือรือร้นเป็นพิเศษ
«เสมียนบัญชีหวัง จำนวนเงินถูกต้องแล้ว งั้นส่งเงินให้ฉันก่อนนะคะ»