ซูเสี่ยวหม่านมองฟู่จิ่งสุยด้วยสายตาประหลาดใจ แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่ารับปากเขาไว้แล้วว่าจะช่วยไล่ผู้หญิงที่หมายปองเขาให้ไป เธอก็ไม่คิดว่าคำพูดของฟู่จิ่งสุยมีปัญหาอะไรอีก
ในเมื่อจะแกล้งเป็นแฟนกัน ต่อหน้าเพื่อนร่วมงานของเขาก็ต้องไม่ให้ความแตก
ซูเสี่ยวหม่านจึงไม่ได้โต้แย้ง
หวงเทียนอวี่ไม่คิดเลยว่าทั้งคู่จะมีความสัมพันธ์แบบนี้
“ตำรวจฟู่ แฟนคุณนี่ฝีมือไม่เบาเลยนะ มิน่าล่ะเมื่อกี้คุณถึงไม่ร้อนใจ ที่แท้ก็รู้ว่าเธอมีฝีมือสินะ!”
ซูเสี่ยวหม่านก้าวไปข้างหน้าแล้วยื่นมือออกไป “สวัสดี ฉันซูเสี่ยวหม่าน”
หวงเทียนอวี่ยื่นมือออกมาเช่นกัน กำลังจะจับมือซูเสี่ยวหม่าน “สวัสดี ผมหวง...”
ฟู่จิ่งสุยเดินแทรกกลางระหว่างทั้งสองคนไปทันที
หวงเทียนอวี่ “..........”
หวงเทียนอวี่มองฟู่จิ่งสุยอย่างแปลกใจ ก่อนจะเข้าใจขึ้นมา เขาชักมือกลับ “หวงเทียนอวี่ จากสถานีตำรวจอำเภอ”
ซูเสี่ยวหม่านดึงมือกลับ แล้วเหลือบมองฟู่จิ่งสุย ไม่เข้าใจว่าทำไมวันนี้หมอนี่ถึงไร้มารยาทนัก
แต่ก่อนหน้านี้ทั้งคู่ก็เคยเจอกันเพียงช่วงสั้น ๆ ยังไม่รู้จักกันลึกซึ้งนัก
ซูเสี่ยวหม่านกำลังจะชักมือกลับ ฟู่จิ่งสุยก็คว้ามือเธอไว้ “มือคุณเจ็บเหรอ?”
ซูเสี่ยวหม่านก้มมองหลังมือ เห็นว่ามีนิ้วอยู่สองสามนิ้วที่เลือดออก
คงเจ็บตอนลงมือชกคน “ไม่เป็นไร!”
หวงเทียนอวี่เห็นทั้งคู่กระหนุงกระหนิงกัน จึงตรงไปหาหม่าเซี่ยวแล้วใส่กุญแจมือให้เขา