หลังจากซูเสี่ยวหม่านสลับตัวเด็กหญิงตัวเล็กกลับมาแล้ว ก็ขึ้นเตียงนอนทันที
พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูกอดน้องชายไว้ มองเตียงเดี่ยวแล้วอดกังวลไม่ได้ “เสี่ยวหม่าน หรือเราจะเลื่อนเตียงมาติดกันดีไหม ฉันกลัวจริง ๆ ว่ากลางคืนเด็กจะตกลงไป”
พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูเคยชินกับการนอนบนเตียงเตาคั่งขนาดใหญ่ในชนบท พอเปลี่ยนมานอนเตียงก็ยังไม่ค่อยชินจริง ๆ
ซูเสี่ยวหม่านไม่ได้ปฏิเสธ “ได้ งั้นเราช่วยกันเลื่อนนะ”
ไม่นาน ทั้งสองก็เลื่อนเตียงมาติดกัน พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูถึงค่อยวางใจ วางเด็กทั้งสองไว้ตรงกลาง ส่วนเธอกับซูเสี่ยวหม่านนอนคนละฝั่ง
“เสี่ยวหม่าน พรุ่งนี้เราไปหาบ้านกันก่อนนะ ที่พักรับรองนี่ถึงจะดี แต่ฉันอยู่แล้วไม่ค่อยชิน”
ซูเสี่ยวหม่านพยักหน้า “พี่สะใภ้ใหญ่ อยากได้บ้านแบบไหน ลองบอกมาสิ”
ซูเสี่ยวหม่านคิดจะซื้อบ้านให้พี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูสักหลัง ในเวลานี้บ้านในปักกิ่งยังราคาไม่แพง
ซูเสี่ยวหม่านมีเงินติดตัวอยู่หลายหมื่นหยวน ซื้อบ้านไม่ใช่ปัญหาเลย
แต่ตอนนี้ยังต้องลองสืบถามดูก่อน เพราะเธอมีทะเบียนบ้านชนบท อาจซื้อบ้านไม่ได้
อย่างช้าที่สุดก็รอจนสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ ถึงตอนนั้นเธอก็จะมีทะเบียนบ้านปักกิ่งแล้ว
พอถึงตอนนั้นค่อยซื้อไว้หลายหลัง ใส่ชื่อเธอไว้ก่อน รอจนช่วงทศวรรษ 1980 นโยบายทะเบียนบ้านผ่อนคลายขึ้น ค่อยเปลี่ยนทะเบียนบ้านให้พี่ชายใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่ แล้วโอนบ้านไปเป็นชื่อของทั้งคู่