หลังจากซูเสี่ยวหม่านใช้แม่กุญแจอันใหม่ล็อกประตูบ้านแล้ว เธอถึงเอ่ยขึ้นว่า “แม่ ไปกันเถอะค่ะ รถไฟของพี่สี่ออกคืนนี้ หนูว่าใกล้ได้เวลาแล้ว”
ย่าซูขมวดคิ้วมองเพิงที่เพิ่งสร้างขึ้นมาใหม่ สีหน้าไม่พอใจอย่างมาก
ใบหน้าของเธอเคร่งขรึม สายตากวาดมองเพื่อนบ้านรอบ ๆ ราวกับหัวหน้าสำนักงานเขต
“ได้ ไปกันเถอะ!”
ซูเสี่ยวหม่านทั้งสามคนเดินออกจากเรือนพักรวม พอออกจากตรอกก็ขึ้นรถพร้อมกัน
“แม่ พวกแม่คิดจะอยู่ปักกิ่งต่อ ไม่กลับไปแล้วจริง ๆ เหรอครับ?” ซูซื่อเซิ่งถาม
ย่าซูพยักหน้า “ไม่กลับแล้ว อยู่ที่นี่แหละ”
น้ำเสียงของย่าซูเด็ดขาดมาก กว่าจะได้กลับมาไม่ใช่เรื่องง่าย แล้วจะกลับไปทำอะไรที่หมู่บ้านอีกล่ะ
ซูซื่อเซิ่งพูดว่า “แม่ ผมได้ยินมาว่าที่นี่แบ่งปันธัญพืชตามปริมาณที่กำหนด แล้วต่อไปพวกแม่จะกินอะไรกันครับ?”
ย่าซูหันไปมองซูเสี่ยวหม่าน เพราะคิดว่าลูกสาวคนเล็กน่าจะมีวิธีจัดการ
ซูเสี่ยวหม่านรับสัญญาณจากย่าซูได้ทันที จึงพูดว่า “พี่สี่ หนูมีวิธีค่ะ ไม่ต้องห่วงนะ”
ซูซื่อเซิ่งมองความเจริญรุ่งเรืองของปักกิ่งแล้วถอนใจ “ที่นี่ดีขนาดนี้ ผมมาแล้วก็ไม่อยากกลับเหมือนกันนะ!”
ที่นี่เป็นเมืองหลวง ซินเซียงจะเอามาเทียบได้ยังไง
ย่าซูรอให้ถึงวันที่ซูเสี่ยวหม่านพูดถึงการสอบเข้ามหาวิทยาลัย เพราะถึงตอนนั้นก็จะมีทะเบียนบ้านแล้ว
แต่ตอนนี้คงต้องรอไปก่อน เธอจึงพูดว่า “ถ้าพวกเราได้อยู่ที่นี่ต่อ พวกแกพี่น้องก็มาอยู่ได้เหมือนกัน”
ขอแค่เอาบ้านของเธอกลับคืนมาได้ ลูกชายแต่ละคนก็มีบ้านคนละหลัง ไม่ใช่เรื่องยาก