ปักกิ่ง
ในที่สุดฟู่จิ่งสุยก็ต้องไปรายงานตัวที่สถานีตำรวจแล้ว
เขาช่วยดูแลลูก ๆ มาหลายวัน พอถึงเช้าตรู่วันนี้ต้องออกไปทำงาน ก็อดรู้สึกเสียดายขึ้นมานิด ๆ ไม่ได้
ฟู่จิ่งสุยก้มลงจูบลูกทั้งสองคนคนละที “เป็นเด็กดีนะ!”
เสี่ยวถวนจื่อคนพี่อ้าปากน้อย ๆ คิดว่าพ่อกำลังพูดกับตัวเอง จึงส่งเสียงอ้อแอ้ตอบทันที
จากนั้นยังโบกแขนเล็ก ๆ ด้วย
“ลูกสาวผมนี่ฉลาดจริง ๆ”
ซูเสี่ยวหม่านเหลือบดูเวลา “เอาละ รีบไปเถอะ!”
“แล้วก็ช่วยถามเรื่องทะเบียนบ้านของฉันด้วยนะ ถ้าย้ายมาอยู่ปักกิ่ง ต้องมีบ้านหรือเปล่า?”
“ถ้าต้องมี ฉันจะได้รีบไปซื้อบ้าน”
ฟู่จิ่งสุยพยักหน้า “ได้ ผมจะไปถามให้ แล้วจะถามเรื่องทะเบียนบ้านของลูกเราสองคนด้วย”
ถ้าไม่มีผู้การการเมืองช่วยจัดการ ทะเบียนบ้านของลูกแฝดชายหญิงก็ต้องตามซูเสี่ยวหม่าน
ช่วงนี้ทะเบียนบ้านในเมืองมีจำกัด เพราะเกี่ยวพันกับการจัดสรรอาหาร หากคนเมืองแต่งงานกับผู้หญิงชนบท ลูกที่เกิดมาก็ทำได้เพียงใช้ทะเบียนบ้านตามแม่
นี่จึงเป็นเหตุผลหนึ่งที่คนเมืองในยุคนั้นไม่อยากแต่งงานกับผู้หญิงชนบท
มีเพียงคนเมืองที่สภาพความเป็นอยู่ไม่ดีเท่านั้นที่คิดจะแต่งงานกับผู้หญิงชนบท
ซูเสี่ยวหม่านยังเชื่อมั่นในความสามารถของฟู่จิ่งสุยมาก “จริงสิ อย่าลืมเรื่องเฉินซานที่ฉันเล่าให้ฟังนะ ก่อนหน้านี้เขาเคยมาค้นบ้านฉัน”
“ในเมื่อเขาเป็นลูกน้องของหยางซานเหย่ คนที่มาค้นบ้านฉันตอนนั้นก็คงเป็นหยางเมิ่งจู๋ส่งมา”
“ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมคนตระกูลหยางถึงจับตาบ้านเรา แต่ฉันอยากให้คุณสืบเรื่องคนตระกูลหยางแล้วบอกฉันหน่อย”