ปักกิ่ง
หยางเมิ่งจู๋ลงจากรถไฟ รถของตระกูลหยางก็มารับเธอทันที
พอเธอกลับถึงบ้าน คนในตระกูลหยางก็รออยู่นานแล้ว
แม้แต่หยางไฉ่ซานก็ลางานจากโรงพยาบาลมา หลานสาวต้องลำบากมาครั้งนี้
พอหยางเมิ่งจู๋เห็นครอบครัว ความรู้สึกน้อยใจก็เอ่อขึ้นมาในใจ “คุณย่า พ่อ แม่ อาสอง อาสาม หนูกลับมาแล้วค่ะ!”
แม่หยางรีบเดินเข้ามาจับมือหยางเมิ่งจู๋ “เมิ่งจู๋ ในที่สุดลูกก็กลับมาแล้ว”
หยางเมิ่งจู๋ทั้งเจ็บช้ำน้ำใจจากเรื่องที่เพิ่งเจอ พอได้เห็นครอบครัว น้ำตาก็กลั้นไม่อยู่ “แม่!”
หยางเมิ่งจู๋โผกอดแม่หยางแล้วร้องไห้
พ่อหยางเอ่ยว่า “เอาละ เข้าบ้านแล้วเล่าเรื่องที่ลูกไปเจอในอันผิงให้ฟังหน่อย”
พ่อหยางอยากรู้มากว่าลูกสาวไปทำอะไรที่อันผิงบ้าง คราวนี้ครอบครัวเสียเงินไปก้อนโตไม่พอ ยังทำให้เขาเสียหน้าในที่ทำงานอีก
สมัยก่อนเขาส่งคนลงชนบทไปตั้งเท่าไร แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าลูกสาวตัวเองต้องเข้าไปอยู่ที่นั่นเสียเอง
พ่อหยางรู้สึกเหมือนคนที่ล่านกอินทรีมาหลายปี แต่สุดท้ายกลับถูกอินทรีจิกตา
ทุกคนมานั่งลงที่โซฟา หยางเมิ่งจู๋นั่งชิดแม่หยาง ดูพึ่งพิงแม่มาก
ย่าหยางมองหลานสาว แววตาฉายความหงุดหงิด ตอนนั้นบอกแล้วว่าอย่าเพิ่งไหวตัวให้คนอื่นรู้ แต่เด็กคนนี้กลับเขียนจดหมายแจ้งเบาะแสด้วยตัวเอง
ถ้าตระกูลหยางไม่รีบส่งคนลงไปช่วย ต่อให้มีแค่สวีเฟิงคนเดียวก็ไม่มีทางปกป้องเธอไว้ได้