ฟู่จิ่งฮุยเอ่ยคัดค้าน “พ่อ ตอนนี้พ่อปล่อยให้เรื่องนี้กระทบไม่ได้...”
ฟู่เจิ้งจวินตัดบท “ไม่ต้องพูดแล้ว ถ้าผู้ใหญ่เรียกแกไปสอบถาม ก็บอกความจริง ห้ามปิดบัง”
ฟู่เจิ้งจวินมองลูกชายคนโต แววตาฉายความผิดหวัง ก่อนตระกูลหยางจะเกิดเรื่อง หากส่งหลักฐานขึ้นไป พวกเขายังพอเป็นฝ่ายกุมความได้เปรียบ
แต่ตอนนี้คนของตระกูลหยางถูกจับตัวไปแล้ว หลักฐานที่ลูกชายคนโตถืออยู่ก็แทบไม่มีประโยชน์อะไร
กลับกลายเป็นเสียเปรียบเสียเอง!
ฟู่เจิ้งจวินนึกถึงหลานชาย เมื่อคืนเพิ่งได้เจอกันแท้ ๆ
แต่เรื่องใหญ่ขนาดนี้ หลานชายกลับไม่เอ่ยถึงแม้แต่คำเดียว
คงผิดหวังกับคนในครอบครัวไปหมดแล้วสินะ
ฟู่เจิ้งจวินรู้ดีว่าหลานชายแค้นตระกูลหยางเพียงใด เพียงแต่เรื่องของตระกูลถานในตอนนั้น เขาขัดขวางไม่ได้ ต่อให้ผู้เฒ่าฟู่ออกหน้าก็ยังทำอะไรไม่ได้
ฟู่เจิ้งจวินส่ายหน้า เด็กคนนั้นยังไม่เปลี่ยนไปเลย ที่อยู่ในกองทัพก็แค่เก็บอารมณ์เอาไว้เท่านั้น
“เอาละ เรื่องนี้ไม่ต้องบอกปู่ แกก็ไปเตรียมตัว แล้วเตรียมไปทำงานได้แล้ว!”
“ครับพ่อ!”
ฟู่จิ่งฮุยพยักหน้า ก่อนเดินออกจากห้องหนังสือ
ขณะเดียวกัน ซูลิ่วกุ้ยกลับมาถึงเรือนพักรวมแล้ว
ย่าซูเห็นลูกชายคนเล็กก็ถามอย่างสงสัย “ลิ่วกุ้ย ทำไมกลับมาล่ะ?”
ซูลิ่วกุ้ยร้อนใจมาก “แม่ เรื่องนี้ซับซ้อน ผมกลับมาเพื่อตามหาเสี่ยวหม่าน”
ย่าซูรีบไปเคาะประตูห้องของซูเสี่ยวหม่าน
เมื่อคืนซูเสี่ยวหม่านนอนหลับไม่สนิทนัก กว่าจะเผลอหลับก็เป็นตอนฟ้าใกล้สาง
“เสี่ยวหม่าน เสี่ยวหม่าน ตื่นเร็ว!”