หยางไฉ่ซานร้อนใจขึ้นมา “คุณฟังไม่ชัดหรือไง ฉันเป็นลูกสะใภ้ของตระกูลฟู่นะ พวกคุณถึงกับจะจับฉันด้วยหรือ?”
หัวหน้าสวี่ดูแคลนอยู่ในใจ “ตระกูลฟู่งั้นเหรอ? ฉันบอกให้ก็ได้ เรื่องนี้ใหญ่โตมาก! ตระกูลฟู่จะบริสุทธิ์หรือเปล่ายังพูดยากเลย!”
ตระกูลหยางกับตระกูลฟู่เป็นดองกัน ความสัมพันธ์ก็ใกล้ชิด ตอนนี้คนของตระกูลฟู่เองก็ต้องถูกสอบสวนด้วย
อย่าเห็นว่าครั้งนี้ฟู่จิ่งสุยเป็นฝ่ายไปหากองทัพเองแล้วคิดว่าไม่มีอะไร การทำเช่นนั้นเพียงแสดงว่าเขาไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ครั้งนี้ทั้งเขาและถานเมี่ยวอวิ๋นต่างก็เป็นผู้เสียหาย
แต่พวกผู้อาวุโสของตระกูลฟู่นั้นพูดยาก
เบื้องบนต้องตรวจสอบแน่นอน!
หยางไฉ่ซาน: “........”
หยางไฉ่ซานร้อนใจ “ตกลงพวกเราทำผิดอะไร? พวกคุณจะจับใครก็จับอย่างนั้นหรือ”
“ปล่อยฉันนะ ฉันจะโทรศัพท์กลับบ้าน!”
หยางไฉ่ซานดิ้นไม่หยุด
หยางฉีจวินกลับเป็นคนที่ใจเย็นที่สุดในบรรดาพวกเขา “น้องเล็ก อย่าดิ้นเลย พวกเราไม่ได้ทำผิด ก็ไม่ต้องกลัวการสอบสวน ทุกอย่างต้องใช้หลักฐาน!”
เขามองหัวหน้าสวี่ น้ำเสียงเย็นเยียบ “หัวหน้าสวี่ คุณว่าใช่ไหม?”
หยางฉีจวินยังคงครุ่นคิดว่าตรงไหนกันแน่ที่เกิดข้อผิดพลาด เขามั่นใจว่ากวาดร่องรอยจนเกลี้ยงแล้ว
หัวหน้าสวี่พยักหน้า “หัวหน้าหยางเข้าใจเรื่องราวดีจริง ๆ หากไม่มีหลักฐาน พวกเราจะจับคนได้อย่างไร!”
หยางฉีจวิน: “........”
บ้าจริง เขาหมายความว่ายังไง?
หรือว่ามีหลักฐานจริง ๆ?
ตอนนั้นเอง คุณย่าหยางกับพี่สะใภ้ใหญ่หยางก็ถูกจับตัวไปด้วย
พี่สะใภ้ใหญ่หยางไม่กล้าพูด ได้แต่มองสามีอย่างวิงวอนขอความช่วยเหลือ