ในห้องโถงบ้านตระกูลซู
ผู้ใหญ่กับเด็ก ๆ จากบ้านสามมากันครบ แม้แต่หลิวชุ่ยฟางกับหลิวเจี้ยนผิงก็อยู่ด้วย
ย่าซูกับพี่สะใภ้ใหญ่บ้านซูเห็นซูเสี่ยวหม่านกลับมาพร้อมกับหลิวชุ่ยฟางและคนอื่น ๆ ก็อยากถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาซักถาม
ซูต้าเฉียงกำลังโกรธมาก โกรธสุด ๆ
เขาตบโต๊ะอย่างแรงแล้วตวาดว่า “พูดมา! วันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
ปกติซูต้าเฉียงไม่ค่อยโมโห แต่ถ้าโกรธขึ้นมาจริง ๆ คนทั้งบ้านต่างก็กลัวเขา ยกเว้นย่าซู
ดวงตาของซูหงซีที่แดงก่ำอยู่ก่อนแล้วพลันมีน้ำตาไหลพรากอีกครั้ง “ฮือ ๆ คุณลุงใหญ่ ผมสัญญาว่าจะไม่เห็นแก่กินอีกแล้ว!”
ซูต้าเฉียงตำหนิหลิวชุ่ยฟางตรง ๆ ไม่ได้ อย่างไรเสียเธอก็เป็นคนนอกตระกูล
“หงซี บอกมาสิ ใครใช้ให้เธอตีฆ้อง?”
ซูหงซีหวาดกลัว “คุณลุงใหญ่ เป็นน้าของผมเอง เธอให้ลูกอมผมสองเม็ด แล้วบอกให้ผมตีฆ้องตอนกลางคืน”
ทันทีที่ซูหงซีพูดจบ หลิวชุ่ยหงก็รู้ว่าเรื่องจบเห่แล้ว เธอรีบพูดว่า “พี่ใหญ่ น้องสาวฉันไม่รู้ความ เธอไม่ได้ตั้งใจ พี่อย่าโกรธเลยนะ”
ซูต้าเฉียงจ้องหลิวชุ่ยหงเขม็ง “เมียสาม นั่นน้องสาวบ้านเดิมของเธอ ถ้าดูแลไม่ไหวก็ส่งกลับไปให้แม่เธอสั่งสอนสิ เป็นสาวโตขนาดนี้แล้วยังอยู่บ้านตระกูลซูตลอด แบบนี้มันเรื่องอะไรกัน?”
วันนี้ซูต้าเฉียงโกรธจนแทบทนไม่ไหว เขาไม่ใช่คนที่รังเกียจญาติพี่น้อง
แต่ในเมื่อมาเป็นแขก ก็ควรรู้จักวางตัวให้เหมาะกับฐานะแขก