สองพี่น้องหลิวชุ่ยฟางถูกพี่สะใภ้สามพากลับไป
ซูต้าเฉียงรั้งซูซานชางไว้ตามลำพัง “น้องสาม ไม่ใช่ว่าพี่ใหญ่ชอบยื่นมือเข้าไปยุ่ง แต่ครอบครัวของนาย นายต้องตั้งหลักให้ได้เอง
ตอนนี้แยกบ้านกันแล้ว นายรักเมียก็ไม่ผิด แต่ต้องรู้ว่าอะไรควรทำ อะไรไม่ควรทำ
นายเป็นหัวหน้าครอบครัว เรื่องในบ้านจะปล่อยให้เมียจัดการทุกอย่างไม่ได้”
ซูซานชางหน้าแดงก่ำ “พี่ใหญ่สั่งสอนได้ถูกต้องแล้วครับ”
ซูต้าเฉียงพูดต่อ “ส่วนเรื่องที่นายมาขอยืมข้าวสาร บ้านเราและหน่วยผลิตไม่มีทางให้ยืมหรอก!”
ซูซานชางเงยหน้าพรวด “พี่ใหญ่?”
ซูต้าเฉียงจ้องซูซานชางด้วยสายตาคมกริบ “น้องสาม เพิ่งแยกบ้านกันไม่ถึงสองเดือน ตอนนั้นแต่ละครอบครัวแบ่งข้าวสารไปตั้งสามกระสอบ เพิ่งผ่านไปนานแค่ไหน บ้านนายก็ไม่มีข้าวกินแล้วหรือ?”
“พี่ใหญ่ บ้านเราส่งไปให้บ้านพ่อตาสองกระสอบ แล้วน้องเมียก็มาอยู่ที่บ้านตั้งหลายวัน...”
ซูซานชางยังพูดไม่ทันจบ ก็ได้ยินเสียงปังดังขึ้น
ซูต้าเฉียงตบโต๊ะอย่างแรง “น้องสาม นายโง่หรือไง?
บ้านนายมีลูกตั้งสามคน ยังเอาข้าวสารไปให้บ้านพ่อตาตั้งสองกระสอบ ข้าวสารสมัยนี้มีค่าขนาดไหน นายไม่รู้หรือ?”
“พี่ใหญ่ ผมก็ห้ามใจไม่ไหวจริง ๆ ชุ่ยหงเอาแต่บอกว่าที่บ้านลำบาก ผมก็เลย...”
“โง่จริง ๆ ตอนนี้บ้านไหนไม่ลำบาก มีแต่บ้านพ่อแม่ของเธอที่ลำบากหรือไง นายดูไม่ออกหรือว่าคนบ้านหลิวเป็นคนยังไง?
พวกนั้นเป็นพวกเอาแต่ได้ไม่รู้จักพอ”