“เฉินหู่จื่อ แกมาที่หมู่บ้านเราเพื่อก่อเรื่องใช่ไหม?”
เฉินหู่จื่อจะกล้ายอมรับได้ยังไง วันนี้เขามาก็แค่อยากขโมยสายไฟกลับไปสักหน่อย วัสดุที่หมู่บ้านเสี่ยวกั่งซื้อมาได้น้อย แถมบ้านเขาก็ไม่มีเงินด้วย
เขาถูกหัวหน้ากองการผลิตของหมู่บ้านเสี่ยวกั่งกำชับให้มาสังเกตหมู่บ้านต้ากั่งอยู่พักใหญ่แล้ว
เขารู้ดีว่าที่ทำการกองการผลิตซ่อนของไว้ตรงไหน ก่อนหน้านี้ก็แอบมาดูลาดเลาหลายครั้ง เลือกลงมือวันนี้พอดี
แต่เรื่องนี้เขายอมรับไม่ได้เด็ดขาด!
เขากลอกตาไปมา ก่อนชี้ไปที่หลิวชุ่ยฟางกับฉินเหลียงหาน “ที่พวกเราซ่อนตัวก็เพราะอยากดูว่าสองคนนั้นกำลังทำอะไรกันอยู่!”
“วันนี้ฉันกับเอ้อร์กาจื่อกลับมาด้วยกัน ระหว่างทางเห็นชายหญิงคู่หนึ่งแอบกระซิบกระซาบกันตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน ฉันยังไม่ได้แต่งงาน ก็เลยอยากดูคนอื่นเขาทำเรื่องอย่างว่ากัน!”
เอ้อร์กาจื่อก็ฉลาดไม่น้อย เขารู้เหมือนกันว่าเรื่องขโมยของยังไงก็ยอมรับไม่ได้เด็ดขาด
“ใช่แล้ว ฉันกับพี่หู่จื่อก็สงสัยเหมือนกัน! ผู้หญิงหมู่บ้านต้ากั่งนี่กล้าหาญจริง ๆ! ฮี่ ๆ!”
ชาวบ้านทั้งหลาย: “.........”
พอเฉินหู่จื่อพูดจบ ชาวบ้านหมู่บ้านต้ากั่งก็พากันตกตะลึง
นักบัญชีหลิวรู้สึกขายหน้ามาก “พูดเหลวไหล! ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนหมู่บ้านต้ากั่ง อย่ามาพูดมั่ว!”
นักบัญชีหลิวตวัดสายตาคมกริบไปทางหลิวชุ่ยฟางกับฉินเหลียงหาน หากเพราะสองคนนี้ทำให้หมู่บ้านเสียรางวัลหน่วยงานดีเด่นประจำปีไป เขาไม่มีทางปล่อยทั้งคู่ไว้แน่
หลิวชุ่ยฟางโมโหขึ้นมาทันที “พวกคุณพูดเหลวไหล! ฉันแค่คุยกับปัญญาชนฉิน เราบริสุทธิ์ใจ ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น อย่ามาใส่ร้ายกันนะ!”