ตอนนั้นเกือบหนึ่งทุ่มแล้ว โชคดีที่เป็นฤดูร้อน กลางวันยาวนาน ฟ้ายังไม่มืดสนิท
ทำให้ซูหงซิงมองเห็นซูเสี่ยวหม่านได้ทันที
“ฉันไปนครชุนเฉิงมาน่ะ เขียนโน้ตทิ้งไว้ที่บ้านแล้วนะ!”
ซูหงซิงเกาหัว “อาเสี่ยวหม่าน พวกเราไม่เห็นโน้ตเลย นึกว่าอาเกิดเรื่องอีกแล้ว ทุกคนในบ้านตามหากันทั้งวัน ส่งคนขึ้นเขากับไปแถวริมแม่น้ำด้วย!”
คราวก่อนที่ซูเสี่ยวหม่านกระโดดลงแม่น้ำ ชาวบ้านคิดว่าเธอพลัดตกลงไปโดยไม่ตั้งใจ นอกจากกำชับเด็ก ๆ ในบ้านให้อยู่ห่างจากริมแม่น้ำแล้ว ก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอื่น
แต่พี่ชายหลายคนในตระกูลซูเป็นห่วงความปลอดภัยของซูเสี่ยวหม่านมาก
อย่างไรก็เป็นครอบครัวเดียวกัน พวกเขาพอมองออกอยู่บ้าง
ซูเสี่ยวหม่านรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย ไม่คิดว่าจะทำให้เกิดเรื่องเข้าใจผิดใหญ่โตขนาดนี้ “โธ่เอ๊ย ฉันสบายดี จะคิดสั้นได้ยังไง แค่ออกไปทำธุระนิดหน่อยเอง อย่าตื่นตูมกันไปหน่อยเลย”
พูดจบ ซูเสี่ยวหม่านก็เหลือบมองซูต้าเฉียง พี่ชายคนโตอย่างรู้สึกผิด
ซูต้าเฉียงเองก็โกรธ อยากจะอบรมเธอให้ดีสักยก แต่เห็นรถแทรกเตอร์ที่ผ่านไปเมื่อครู่จอดอยู่หน้าสหกรณ์แล้ว เขาจึงต้องรีบไป
“รอก่อน กลับบ้านแล้วฉันค่อยจัดการเธอ ตอนนี้ไปกับหงซิงที่รถวัวของหมู่บ้านเราก่อน”
กำชับจบ ซูต้าเฉียงก็วิ่งไปทางสหกรณ์
ซูเสี่ยวหม่านหดคอ พี่ใหญ่เป็นแค่เสือกระดาษ ทำท่าดูน่ากลัวเท่านั้นแหละ
ฮึ เธอไม่กลัวหรอก!
ซูเสี่ยวหม่านแตะเงินที่เอากลับคืนมาได้ในกระเป๋า พอมีเงินอยู่กับตัวก็ยิ่งมั่นใจ