เมื่อหลินซีเห็นพี่ชายคนที่สามอย่างหลินเป่ย์ ก็ยินดีจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ รีบวิ่งเข้ามาหา “พี่สาม พี่อยู่ที่นี่จริง ๆ ด้วย เมื่อกี้ฉันยังนึกว่าตัวเองตาฝาดอยู่เลย”
หลินเป่ย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปทางที่ห่างจากห้องให้น้ำเกลือโดยไม่รู้ตัว เพื่อไม่ให้ซีซีเห็นเข้า
พูดตามตรง ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกเสียใจอยู่บ้าง ว่าทำไมตอนนั้นถึงยอมให้พี่ชายคนโตพาเด็กผู้หญิงคนหนึ่งกลับมาเป็นตัวแทนของน้องสาวแท้ ๆ
ทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับซีซี น้องสาวแท้ ๆ ของตัวเอง เขาก็รู้สึกราวกับกำลังแอบคบชู้แล้วกลัวถูกจับได้
หลินเป่ย์หันไปมองหลินซีอีกครั้ง เขาไม่ได้มีความผูกพันกับน้องสาวบุญธรรมคนนี้มากนัก ปกติหลินซีก็อยู่แต่ข้างกายคุณย่า ไม่ค่อยมีเวลาได้ใช้ร่วมกับพวกเขาที่เป็นพี่ชายทั้งหลาย จึงพูดไม่ได้ว่าความผูกพันฉันพี่น้องจะลึกซึ้งอะไร
แต่หลินซีชอบตามติดพวกเขามาตั้งแต่เด็ก ทุกการกระทำล้วนเผยให้เห็นความพยายามประจบเอาใจอย่างชัดเจน
นี่เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่หลินเป่ย์ไม่ค่อยชอบหลินซี
หลินซียิ้มอย่างฝืนใจ “พี่สาม มองฉันแบบนั้นทำไม หรือว่ามีอะไรติดอยู่บนหน้าฉันเหรอ”
“ไม่มีอะไร เธอมาหาพี่มีธุระอะไร”
“พี่สาม ก่อนหน้านี้ฉันถามพี่ตลอดว่าอยู่ที่ไหน แต่พี่ก็ไม่ยอมบอก โทรไปก็ไม่รับ ส่งข้อความทางไวแชตก็ไม่ตอบ สุดท้ายพี่กลับมาเป่ย์เฉิงแล้วแท้ ๆ ตอนเห็นพี่เมื่อกี้ พี่รู้ไหมว่าฉันดีใจแค่ไหน”
ตอนที่หลินซีเห็นพี่ชายคนที่สามอย่างหลินเป่ย์ ความยินดีก็พลุ่งพล่านขึ้นมาในใจ
พี่สามอยู่ที่เป่ย์เฉิง แบบนี้ก็หมายความว่าโอกาสที่พี่สามจะยอมผ่าตัดคงใกล้เข้ามาอีกก้าวแล้วใช่ไหม