“จ้าวซีซี คุณเงียบหมายความว่าอย่างไร พูดมาสิ”
จ้าวซีซีมองหัวหอ้ ฮั่นฮุยอย่างกระอักกระอ่วน ก่อนเอ่ยเสียงเบา “ฉัน...จะให้พูดอะไรล่ะ คุณไปถามลูกชายคุณสิ”
ทำไมถึงต้องทำให้เธอลำบากใจด้วย
เขาไม่เคยแตะต้องเธอเลย เธอจะตั้งครรภ์ได้อย่างไร
หัวหอ้ ฮั่นฮุยกระแอมเบา ๆ “แม่ ถามเรื่องพวกนี้ทำไมครับ เราป้องกันกันอยู่ ไม่ท้องก็เป็นเรื่องปกติ ผมยังไม่ได้คิดจะมีลูก”
พอจ้าวซีซีได้ยินประโยคสุดท้ายของเขา เธอก็ก้มมองหน้าท้องตัวเอง ดูท่าเธอคงต้องปกป้องลูกในท้องให้ดีแล้ว
ยายหัวร้อนใจขึ้นมาเล็กน้อย “แกอายุสามสิบแล้ว จะไม่เอาลูกได้อย่างไร ฉันกลัวว่าจะอยู่ไม่ถึงวันที่ลูกของแกคลอดออกมา”
“คุณย่าครับ ขอแค่คุณย่ายอมผ่าตัด รับรองว่าจะอยู่ถึงวันนั้นแน่ครับ”
“ฮึ อย่ามาใช้ไม้นี้กับฉัน ถ้าอยากให้ฉันยอมผ่าตัดก็ง่ายมาก เว้นแต่ซีซีจะตั้งครรภ์ ไม่อย่างนั้นก็ไม่ต้องพูดกัน”
ยายหัวพูดจบก็หันหลังเดินออกไป หม่อมหลิวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เอ่ยเกลี้ยกล่อมเสียงเบา “คุณชายหญิงกับคุณชายสนิทกันขนาดนี้ อีกไม่นานก็ต้องมีลูกแน่ค่ะ”
หลังคุณย่าเดินออกไป แม่สามีอย่างหลี่หรูหลานก็ปรายตามอง “ไม่ท้องก็ดีแล้ว ถึงตอนนั้นคุณหลินแต่งเข้ามาก็มีลูกได้อยู่แล้ว เพราะถึงอย่างไรเธอก็เป็นคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลหลิน มีฐานะสูงส่ง ไม่ได้แต่งเข้ามาเพื่อเป็นแม่เลี้ยงให้ลูกคนอื่นหรอก”
แม่สามีพูดจบก็เดินจากไปเช่นกัน
แววตาของจ้าวซีซีเจือแววเย้ยหยัน ใช่แล้ว หลินซีมีฐานะสูงส่ง จึงเหมาะสมที่จะให้กำเนิดทายาทตระกูลหัว ส่วนหญิงสามัญชนอย่างเธอไม่มีสิทธิ์นั้น