หัวหอ้ ฮั่นฮุยขัดจังหวะคำพูดของมารดา “กินข้าวกันก่อนเถอะ”
ยายหัวมองจ้าวซีซีด้วยรอยยิ้ม “เตรียมซุปที่หนูชอบดื่มที่สุดไว้แล้ว ฮั่นฮุย รีบตักให้ภรรยาของลูกสักชามสิ”
จ้าวซีซีกระตุกเปลือกตา ตั้งใจจะลุกไปหยิบช้อนเอง แต่ไม่คิดว่าชายหนุ่มข้างกายจะเร็วกว่า มือเรียวยาวสวยงามของเขาหยิบชามของเธอไปแล้ว
เธอมองซุปสีขาวขุ่นตรงหน้า จู่ ๆ ก็รู้สึกไม่อยากอาหารขึ้นมา
แม่สามีหลี่หรูหลานแค่นเสียง “ยังไงกัน ซุปที่ลูกชายฉันตักให้เอง ยังจะรังเกียจอีกหรือ?”
ยายหัวมองเธออย่างห่วงใย “ซีซี หนูไม่ชอบดื่มหรือ?”
“เปล่าค่ะคุณย่า หนูชอบมากค่ะ”
จ้าวซีซียกชามขึ้น ข้างกายยังมีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องอย่างไม่อาจมองข้าม พอได้กลิ่นซุปปลา เธอก็ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังฝืนดื่มไปหนึ่งคำ ทว่าคำที่สองกลับกลืนไม่ลง
ไม่กี่วินาทีต่อมา จ้าวซีซีวางชามลงแล้วขย้อนแห้ง ๆ
แปลกจริง เมื่อก่อนเธอชอบซุปปลานี้มาก ทำไมวันนี้ถึงดื่มไม่ลงเสียแล้ว
ยายหัวมีสีหน้าตื่นเต้นดีใจ “ซีซี หนูกำลังตั้งครรภ์หรือเปล่า?”
พอสิ้นเสียง สายตาสองคู่ที่เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อก็จับจ้องมาที่เธอ
จ้าวซีซีเบิกตากว้าง รู้สึกกระวนกระวาย คุณย่ารู้ได้อย่างไรกัน?
จ้าวซีซีตกใจจนยกมือปิดปากแล้ววิ่งไปห้องน้ำ อาเจียนซุปปลาออกมาจนหมด
เธอรู้สึกเหมือนอาเจียนน้ำย่อยออกมาด้วย ทรมานเหลือเกิน
ตอนจ้าวซีซียกมือไปหยิบกระดาษทิชชู ก็มีคนยื่นส่งให้ เธอรีบเช็ดมุมปาก “เอ่อ ขอบคุณ...”
พอหันไปเห็นชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหลัง คำขอบคุณที่เหลือก็ถูกกลืนกลับลงคอ