ถ้าข่าวนี้แพร่ออกไป เธอคงถูกฆ่าปิดปากแน่!
หัวหอ้ ฮั่นฮุยเม้มริมฝีปากบาง “ผู้หญิง อย่าคิดมากไปเลย เมื่อกี้ฉันแค่แสดงละครให้คุณย่าดู ไม่ได้สนใจเธอสักหน่อย”
จ้าวซีซีลุกขึ้นยืน “งั้นฉันกลับได้แล้วใช่ไหม?”
“หยุดก่อน ถ้าคุณย่ารู้ว่าเธอออกไปคนเดียวกลางดึกแบบนี้ แล้วฉันจะอธิบายกับท่านยังไง?”
จ้าวซีซีนึกถึงมือที่เย็นเล็กน้อยของคุณย่า จึงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “คุณย่าจะเข้ารับการผ่าตัดเมื่อไหร่คะ?”
“เธอไม่ได้ยินหรือไง คุณย่าปฏิเสธการผ่าตัดแล้ว”
หัวหอ้ ฮั่นฮุยขมวดคิ้ว “ก่อนที่คุณย่าจะยอมเข้ารับการผ่าตัด ห้ามบอกท่านเรื่องที่เราตกลงหย่ากันเด็ดขาด”
“ได้ค่ะ”
จ้าวซีซีตอบรับโดยไม่ลังเล “ฉันจะช่วยเกลี้ยกล่อมให้คุณย่ายอมผ่าตัดด้วยค่ะ”
สีหน้าของหัวหอ้ ฮั่นฮุยผ่อนคลายลงเล็กน้อย “นอนได้แล้ว”
จ้าวซีซีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาป้าคนใหญ่ [ป้าคะ คืนนี้หนูไม่กลับแล้ว รบกวนป้าช่วยอธิบายให้พี่ใหญ่ฟังด้วยนะคะ]
เธอรับปากว่าจะกลับ แต่ตอนนี้เธอกลับไปไม่ได้จริง ๆ
สุขภาพของคุณย่าหัวไม่แข็งแรงเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เธอไม่อยากให้คุณย่าต้องกังวลเรื่องอื่นก่อนเข้ารับการผ่าตัด
อดทนมาตั้งสามปีแล้ว ยังเหลืออีกไม่กี่วัน จะอดทนต่อไปไม่ได้เชียวหรือ?
หลังส่งข้อความเสร็จ จ้าวซีซีก็มองหาโซฟาตัวเล็กโดยไม่รู้ตัว แต่หาไม่เจอ ในห้องเหลือเพียงเตียงหลังเดียว
เธอเดินไปยังห้องเสื้อผ้า “ฉันจำได้ว่ามีผ้าห่มสำรอง ฉันปูนอนกับพื้นก็ได้ ยังไงก็หน้าร้อนอยู่แล้ว”
จ้าวซีซีเปิดตู้ดู แต่กลับไม่เห็นผ้าห่มอยู่ข้างใน
ไม่น่าใช่นี่นา เมื่อก่อนมีอยู่ตลอด
เสียงผู้ชายดังมาจากด้านหลัง “คุณย่าตั้งใจจัดการแบบนี้”
จ้าวซีซีเข้าใจขึ้นมาทันที ดูท่าคุณย่าคงอยากให้เธอมีลูกจริง ๆ น่าเสียดายที่ตอนนี้เธอยังบอกคุณย่าเรื่องที่หย่ากับหัวหอ้ ฮั่นฮุยไม่ได้