กันอวี้หวั่นนึกถึงมันหมูขาวอวบก้อนนั้น ในใจก็ยังคงวาดฝันอย่างเบิกบาน ว่าคืนนี้จะได้เอาไปต้มแกงใส่มันให้ลูกสาวทั้งห้าคนกิน แต่แล้วก็ได้ยินเสียงในใจของลูกสาวคนเล็ก
【สุดท้ายยังโดนบ่าวไพร่ทุบตีแล้วโยนออกจากจวนท่านหยวนไว่ ชื่อเสียงป่นปี้ไม่พอ นับแต่นั้นก็ไม่มีใครจ้างไปทำโต๊ะจีนอีก】
【ที่บ้านขาดรายได้ไปส่วนหนึ่ง ไม่ว่าแม่จะไปที่ไหนก็มีคนชี้หลังนินทา นางเป็นคนอารมณ์ร้อน แถมยังทะเลาะกับคนอื่นทุกวัน สุดท้ายก็คิดว่าทั้งหมดเป็นความผิดของบ้านท่านหวงหยวนไว่ ต่อมาพออีกฝ่ายจัดเลี้ยง นางก็แอบเข้าไปในครัวแล้ววางยาพิษ คนทั้งโต๊ะสิบกว่าคนตายเรียบ…】
สีเลือดบนใบหน้าของกันอวี้หวั่นซีดเผือดลงในพริบตา
เสียงนั้นยังคงถอนหายใจอยู่ในหัว
【จะทำไปทำไมกัน เพื่อของแค่นั้น ถึงกับทำลายชีวิตตัวเอง…】
กันอวี้หวั่นยืนนิ่งแข็งทื่อ ขนที่แผ่นหลังลุกชันขึ้นมาทีละเส้น
นางค่อย ๆ คลำมันหมูที่กอดไว้ในอก—ขาวมันเยิ้ม หนักถึงสองชั่งเต็ม ๆ พอให้บ้านนางกินได้ครึ่งเดือน
แต่ตอนนี้มันกลับเหมือนเหล็กร้อนแดงที่ลวกจนเจ็บใจ…
“เจ้าทำอะไรอยู่?”
เสียงป้าหลียงพลันดังขึ้นจากด้านหลัง
กันอวี้หวั่นสะดุ้งเฮือกจนตัวสั่น หัวเข่าอ่อนยวบ เกือบทรุดลงไปคุกเข่าตรงนั้น
“อืดอาดอยู่ได้! มาถึงก็สายแล้ว ยังคิดจะทำงานนี้อยู่หรือไม่?”
กันอวี้หวั่นหันกลับไปอย่างแข็งทื่อ ป้าหลียงหน้าสี่เหลี่ยมบึ้งตึง สายตาคมกริบราวกับมีดกรีดมองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า
โชคดีที่หลังจากด่านางประโยคนั้น ป้าหลียงก็หันไปอบรมคนอื่นต่อ
กันอวี้หวั่นรู้สึกว่าเสื้อด้านหลังชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น นางกัดฟันยัดมันหมูกลับไป แล้ววางคืนไว้ที่เดิม
คำโบราณว่าไว้ กลัวที่สุดคือเรื่องไม่คาดฝัน
นางไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงเพราะมันหมูแค่ก้อนเดียว
ที่บ้านมีลูกสาวห้าคน ต้องพึ่งนางประคับประคอง หากนางเป็นอะไรไป เด็กสาวทั้งห้าจะทำอย่างไร?
นางปาดเหงื่อบนหน้าผาก สูดลมหายใจลึกแล้วกลับไปทำงานต่อ คราวนี้ไม่กล้าแอบหยิบอะไรอีกแม้แต่น้อย
ชายวัยกลางคนผู้ดูแลคนหนึ่งวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา เหงื่อเต็มหน้าผาก “ป้าหลียง! ป้าหลียง! แถวนี้มีใครทำซุปเป็นบ้างหรือไม่?”
ครัวใหญ่เงียบไปชั่วขณะ ก่อนทุกคนจะกลับไปทำงานต่อ
ป้าหลียงทำหน้าประหลาดใจ “ทำซุปหรือ? บ้านไหนในแดนเหนือเขาดื่มซุปกัน? น้ำแกงที่เหลือจากผัดกับข้าวน่ะมีให้ดื่มไม่ขาด”
ผู้ดูแลปาดหน้า “วันนี้นายท่านเชิญแขกจากแดนใต้มา เขาบอกว่าทางนั้นก่อนเริ่มงานเลี้ยงต้องดื่มซุปก่อน ข้าจึงต้องรีบหาคนทำสักอย่าง แขกจะมาถึงในอีกหนึ่งชั่วยาม!”
ป้าหลียงหันไปถามพ่อครัวหลายคน
ทุกคนส่ายหน้า
เวลานั้นเอง หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่มุมห้องยกมือขึ้นอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เสียงเบาราวยุงบิน “น้ำ…น้ำข้าวได้ไหม? ข้าต้มเป็นแต่น้ำข้าว”
ผู้ดูแลเกาศีรษะ “ข้าได้ยินมาว่าทางใต้ไม่มีแม้แต่ข้าวฟ่าง แล้วจะดื่มน้ำข้าวกันได้อย่างไร”
คนทั้งห้องยิ่งเงียบกว่าเดิม
หยุนเซิงเซิงเท้าคางมองพวกเขาแล้วกลอกตาเงียบ ๆ
【ซุปทำง่ายจะตาย! แค่เอาวัตถุดิบไปต้มกับน้ำ ใส่เครื่องปรุงลงไปหน่อยก็เป็นซุปแล้ว】
【เมื่อก่อนท่านประธานกระเพาะไม่ดี ฉันเป็นคนตุ๋นซุปให้เขาตลอด】
【ตอนนั้นเพื่อประหยัดเวลา ฉันเลยทำซุปซี่โครงหมูกับฟักแบบง่ายที่สุด】
【เอาซี่โครงหมูใส่หม้อ เติมน้ำเย็นแล้วลวก พอเดือดก็ช้อนฟองออก ตักขึ้นมาล้างให้สะอาด จากนั้นใส่ขิงลงไป เติมน้ำร้อนแล้วตุ๋นสามเค่อ ปอกเปลือกฟัก หั่นเป็นชิ้นหนาใส่ลงไปตุ๋นต่ออีกหนึ่งเค่อจนใส โรยเก๋ากี้กับเกลือลงไป ไม่ต้องเติมน้ำมันสักหยด น้ำซุปเดิมก็อร่อยสุด ๆ แล้ว!】
กันอวี้หวั่นชะงักไป
ด้วยฝีมือทำอาหารที่สั่งสมมาหลายปี ฟังดูแล้วก็ไม่ยากจริง ๆ
นางกลอกตาไปมา นี่เป็นโอกาสชัด ๆ หากทำซุปออกมาได้ดีจนเป็นที่ประทับใจของนายท่าน ต่อไปบ้านไหนจัดเลี้ยงก็ต้องอยากจ้างนางแน่ เงินรางวัลย่อมมากกว่าการหั่นผักล้างจาน
แต่ถ้าทำพลาดล่ะ?
ขณะที่นางกำลังลังเล เสียงอ่อนโยนพลันดังขึ้น
“ข้าพอจะทำซุปแบบทางใต้ได้สักอย่าง ให้ข้าลองดูดีหรือไม่?”
กันอวี้หวั่นหันขวับไปมอง—เป็นพี่สะใภ้ใหญ่ของนาง เหลียงต้าฮวา
คู่ปรับตัวฉกาจของนางด้วย
ทั้งสองแต่งเข้าตระกูลหยุนไล่เลี่ยกัน
เหลียงต้าฮวาแต่งกับหยุนหวยอัน บุตรชายคนโตของตระกูลหยุน ทั้งยังคลอดลูกชายสามคน ลูกสาวสองคน จึงเป็นที่รักของพ่อแม่สามีมาก
ส่วนตัวนางแต่งกับหยุนหวยคัง บุตรชายคนรอง แต่เดิมก็ไม่ได้รับความสำคัญจากพ่อแม่สามีอยู่แล้ว ยังคลอดลูกสาวติดกันถึง 5 คน พ่อแม่สามีจึงมองนางอย่างไรก็ขัดหูขัดตา
ตอนแยกบ้านกันก่อนหน้านี้ เพียงเพราะบ้านนางไม่มีลูกชาย ไม่ว่าจะเป็นเงินหรือข้าวของ รวมถึงที่ดินที่แบ่งให้ก็ได้น้อยที่สุด
คิดถึงเรื่องนี้แล้วก็ชวนให้โมโห
หยุนเซิงเซิงเห็นอีกฝ่ายก็ชะงักไปเช่นกัน
【อ้อ จริงด้วย! ตามเนื้อเรื่องเดิม แม่ฉันโดนไล่ออกไปเพราะขโมยของจนชื่อเสียงเน่าเฟะ แต่เหลียงต้าฮวา แม่ของนางเอก กลับได้คำชมจากนายท่านเพราะทำซุปวันนี้ แถมยังได้รางวัลเป็นสองเท่า ชื่อเสียงก็แพร่กระจายไปในพริบตา】
【นับจากนั้นบ้านไหนจัดเลี้ยงก็เชิญนาง ต่อมานางเปิดร้านอาหารในเมืองเล็ก ๆ อาศัยรัศมีนางเอกจนกิจการรุ่งเรืองขึ้นเรื่อย ๆ จากเมืองเล็กไปถึงอำเภอ จากอำเภอไปถึงเมืองหลวงประจำมณฑล สุดท้ายก็เปิดร้านไปถึงเมืองหลวง】
หยุนเซิงเซิงหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมอีกประโยค
【ส่วนตอนนั้น แม่ฉันถูกประหารด้วยการตัดหัวหลังฤดูใบไม้ร่วง เพราะวางยาพิษฆ่าคนไปสิบกว่าชีวิต…】
ช่างน่าเศร้าเหลือเกิน…
ในหัวของกันอวี้หวั่นดังหึ่งขึ้นมา
นางจ้องรอยยิ้มอ่อนโยนของเหลียงต้าฮวา พลางอยากพุ่งเข้าไปฉีกหน้าอีกฝ่ายให้ขาด
เพราะอะไร?
เพราะอะไรนางถึงถูกทุบตีจนชื่อเสียงป่นปี้ แต่อีกฝ่ายกลับได้เชิดหน้าชูตาและราบรื่นไปเสียทุกอย่าง?
เป็นพี่สะใภ้น้องสะใภ้เหมือนกัน เหตุใดนางถึงต้องโชคร้าย ส่วนเหลียงต้าฮวากลับได้เสวยสุข?
กันอวี้หวั่นเป็นคนไม่ยอมแพ้มาตั้งแต่เด็ก คนอื่นบอกว่านางทำไม่ได้ นางก็จะทำให้ได้ คนอื่นบอกว่านางสู้คนอื่นไม่ได้ นางก็ยิ่งต้องเอาชนะให้ได้
นางแค่นหัวเราะ เสียงไม่ดังนัก แต่กลับทำให้คนทั้งครัวได้ยินชัดเจน
“ข้าไม่ยักรู้ว่าพี่สะใภ้ใหญ่ทำซุปเป็นด้วย” นางเลิกคิ้ว “เห็นทีน้องสะใภ้อย่างข้าคงไม่มีวาสนา อยู่หมู่บ้านเดียวกันแท้ ๆ ยังไม่เคยได้ชิมฝีมือพี่สะใภ้ใหญ่เลย”
รอยยิ้มของเหลียงต้าฮวาแข็งค้างไปชั่วขณะ
กันอวี้หวั่นไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายพูด นางหันไปบอกผู้ดูแล “แต่พี่สะใภ้ใหญ่ก็เตือนข้าพอดี ข้าเองก็ทำซุปเป็นอย่างหนึ่ง แม้จะไม่ใช่วิธีของทางใต้ แต่รสชาติก็ไม่เลว ในเมื่อทำเพื่อช่วยแบ่งเบาภาระนายท่าน ให้ข้าลองด้วยคนเถิด”
สีหน้าป้าหลียงเขียวคล้ำขึ้นมาทันที
สองคนนี้มาจากหมู่บ้านบ้านสามีของนางทั้งคู่ นางเห็นว่าพวกนางขยันและซื่อสัตย์ ถึงได้เรียกมาช่วยงาน แต่กลับพากันสร้างเรื่องวุ่นวายอยู่ตรงนี้
นางไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าพวกนางทำซุปเป็น
แต่นางยังไม่ทันได้เอ่ยปากห้าม ผู้ดูแลก็ตบต้นขาดังฉาด “พวกเจ้าทำเป็นหรือ? ถ้าอย่างนั้นก็รีบเลย! แขกจะมาถึงในอีกหนึ่งชั่วยาม รอไม่ได้แล้ว!”
ป้าหลียงกลืนคำพูดที่จวนจะหลุดออกมาอย่างฝืนใจ ก่อนจะถลึงตามองทั้งสองคนอย่างดุดัน
คอยดูเถอะ ถ้าพวกนางทำพลาด นางจะจัดการให้สาสม…
กันอวี้หวั่นสบตานางอย่างไม่สะทกสะท้าน แต่ในหัวเริ่มคำนวณอย่างรวดเร็ว
ซี่โครงหมู ฟัก ขิง เกลือ เก๋ากี้
นางจำได้แล้ว จึงถลกแขนเสื้อขึ้น เผยรอยยิ้มที่มั่นใจว่าจะต้องชนะ…