ป้าหลียงกัดฟันเงียบ ๆ แต่ไม่กล้าพูดอะไร
ใครบ้างไม่รู้ว่าอนุภรรยาห้าเคยเป็นสาวใช้ล้างเท้าในเรือนฮูหยินใหญ่? เพิ่งถูกยกขึ้นมาเป็นอนุภรรยาได้ไม่กี่วัน หางก็ชี้ฟ้าจนใช้แทนเสาธงได้แล้ว ไม่ใช่เพราะคราวก่อนนางอยากกินปลา แต่ป้าหลียงไม่ได้เตรียมให้หรอกหรือ ถึงได้จดจำความแค้นไว้ แล้วจงใจมาก่อเรื่องเอาวันนี้
ในครัวแอบหยิบของของนายท่านไป ใครบ้างจะไม่ทำเป็นมองไม่เห็น ขอแค่ไม่ทำเกินไป ใครจะไปสนว่าเจ้าซ่อนไข่ไก่หรือเนื้อสักชิ้นไว้กับตัว แต่อนุภรรยาห้ากลับเอาเรื่องเล็กน้อยมาขยายให้เป็นเรื่องใหญ่
ป้าหลียงข่มกลั้นความขุ่นเคือง แล้วฝืนยิ้มเอาใจอีกครั้ง «อนุภรรยาห้า วันนี้เป็นวันมงคลของนายท่านนะเจ้าคะ หากส่งเสียงเอะอะจนรบกวนนายท่านกับแขก พวกเราคงรับผิดชอบไม่ไหว»
เปลือกตาของอนุภรรยาห้ากระตุกเล็กน้อย
นางรอวันนี้อยู่แล้ว
วันปกติก่อเรื่องขึ้นมา นายท่านก็แค่พูดว่า «เรื่องในบ้านอย่าแพร่งพรายออกไป» แล้วก็กลบเกลื่อนไปได้ แต่วันนี้มีแขกเต็มเรือน หากเรื่องบานปลาย นายท่านต้องลงโทษคนในครัวอย่างหนักเพื่อรักษาหน้า นางจงใจเลือกก่อเรื่องวันนี้
อนุภรรยาห้าโบกมือ หญิงรับใช้ร่างกำยำสองคนที่อยู่ข้างหลังพลันพุ่งเข้าไปค้นในครัว ที่จริงก็ไม่ต้องค้นอะไร เพียงกวาดตามองพ่อครัวกับคนช่วยงานตั้งแต่หัวจรดเท้า ดูว่าใครมีของนูนอยู่ตามตัว
คนช่วยงานหลายคนสีหน้าเปลี่ยน แล้วแอบถอยไปข้างหลัง
พอถอยแบบนี้ ก็เหมือนยอมรับอยู่กลาย ๆ ว่ามีความผิด
หญิงรับใช้สองคนเข้าไปลูบคลำตัวพวกเขาทันที ไม่นานก็พบเกลือห่อกระดาษน้ำมันอยู่เล็กน้อยจากคนสองคน และเนื้อไม่ติดมันชิ้นเล็ก ๆ อีกหนึ่งชิ้น
ป้าหลียงถลึงตาใส่คนช่วยงานเหล่านั้นอย่างดุดัน ในใจคร่ำครวญว่าจบเห่แล้ว
กำลังชุลมุนกันอยู่ ผู้ดูแลก็เดินเข้ามาอย่างเบิกบาน รอยยิ้มยังไม่จางจากใบหน้า เขาคารวะอนุภรรยาห้าก่อน «วันนี้นายท่านอารมณ์ดี ทุกคนมีรางวัล!»
พูดจบก็ยัดถุงเงินรางวัลใส่มือป้าหลียง ให้นางเป็นคนแบ่ง
อนุภรรยาห้ารีบพูดแทรกขึ้นทันที «ผู้ดูแลมาพอดีเลย ที่นี่มีคนขโมยของของนายท่าน»
แววตาของผู้ดูแลไหววูบ รอยยิ้มตรงมุมปากแข็งค้าง เขาทำงานในจวนมาสิบกว่าปี รู้ดีว่าคนในครัวมีเรื่องลับ ๆ อะไรบ้าง กำลังจะพูดไกล่เกลี่ย แต่อนุภรรยาห้าไม่เปิดโอกาสให้เขา สั่งหญิงรับใช้ตรง ๆ ว่า «ไปเชิญนายท่านมา บอกว่ามีขโมยในครัว»
บังเอิญพอดี แขกเพิ่งกลับไป หากนายท่านถูกเรียกมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้ คงระเบิดอารมณ์ใส่ตรงนั้นแล้ว
แต่ถึงอย่างนั้น สีหน้าของนายท่านในตอนนี้ก็ไม่สู้ดีนัก
นายท่านวัยห้าสิบกว่าเดินเข้ามาในครัวหลัง อนุภรรยาห้าก็รีบทำท่าราวกับแมวน้อยถูกกลั่นแกล้ง โผเข้าไปซบอกเขา เสียงอ่อนหวานสั่นเครือ «นายท่าน ครัวแห่งนี้ต้องจัดการให้ดีแล้วเจ้าค่ะ ดูคนพวกนี้สิ รับเงินจากบ้านเราแล้วยังขโมยของของเราอีก!»
คนทั้งสามที่ถูกจับได้รีบคุกเข่าลงกับพื้น ใบหน้าแทบจะแนบติดดิน
อนุภรรยาห้ากลอกตา ก่อนจะซ้ำเติมอีกประโยค «นายท่าน ข้าค้นตัวไปแค่ห้าคนก็จับได้ถึงสามคนแล้ว ที่เหลือยังไม่ได้ค้นเลยเจ้าค่ะ»
นางหันไปถลึงตาใส่หญิงรับใช้สองคนนั้น «ยังรออะไรอีก?»
เมื่อเห็นนายท่านมาด้วยตนเอง หญิงรับใช้ทั้งสองก็ยิ่งได้ใจ เชิดอกขึ้นแล้วค้นคนที่เหลือทีละคน เคราะห์ดีที่ค้นเจอเพียงสี่คนเท่านั้น หากมากกว่านี้ นายท่านคงเสียหน้าจริง ๆ
ตรงมุมห้อง กันอวี้หวั่นขาอ่อนจนแทบยืนไม่อยู่ ริมฝีปากซีดเผือด หัวใจเต้นตึกตัก
เคราะห์ดีที่ตอนนั้นนางเอาน้ำมันหมูกลับไปเก็บแล้ว ไม่อย่างนั้นป่านนี้คงต้องคุกเข่าอยู่แทบเท้านายท่าน เสียหน้าจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน โทษฐานขโมยของแล้วถูกปรับเงินยังเป็นเรื่องเล็ก แต่หากถูกจับได้ต่อหน้าคนอื่น ต่อไปใครจะกล้าจ้างนางอีก
นายท่านขมวดคิ้วมองของที่คนเหล่านั้นขโมยมา มีเกลืออยู่เล็กน้อย เนื้อไม่ติดมันชิ้นเล็ก ๆ เต้าเจี้ยวนิดหน่อย และมันหมูเล็กน้อย จะว่ามากก็ไม่มาก จะว่าน้อยก็ไม่น้อย
«ไล่พวกเขาออกไป» นายท่านโบกมือ «ต่อไปอย่าให้เข้าจวนอีก»
ส่วนค่าแรงของคนช่วยงาน แน่นอนว่าย่อมไม่ได้รับเช่นกัน
เขากำลังจะเดินจากไป จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงหันไปถามป้าหลียง «วันนี้ใครเป็นคนทำซี่โครงตุ๋นน้ำแกง?»
ดวงตาของเหลียงต้าฮวาเป็นประกาย กำลังจะบอกว่าเป็นตนเอง แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายถามถึงซี่โครงตุ๋นน้ำแกง ไม่ใช่ขาหมูตุ๋นน้ำแกง สีหน้าจึงหม่นลงทันที
ป้าหลียงผลักกันอวี้หวั่นไปข้างหน้า แล้วรีบตอบ «เรียนนายท่าน เป็นแม่นางผู้นี้เจ้าค่ะ!»
นายท่านพยักหน้า ในที่สุดใบหน้าก็มีรอยยิ้มขึ้นมาบ้าง «น้ำแกงรสดี แขกของข้าต่างก็ชม ผู้ดูแล ให้รางวัลนางเพิ่มอีกครึ่งพวง»
เมื่อเห็นผู้ดูแลวางเหรียญทองแดงพวงใหญ่ลงในมือ กันอวี้หวั่นแทบยืนไม่อยู่ รีบกล่าวขอบคุณไม่หยุด เสียงสั่นระริก คราวนี้เพราะดีใจ
นายท่านเหลือบมองคนอื่น ๆ แล้วก้าวออกไป ผู้ดูแลรีบเดินตาม
อนุภรรยาห้าเห็นว่าไม่เป็นไปตามที่หวัง ก็แค่นเสียงอย่างขุ่นเคือง ก่อนจะเดินบิดเอวจากไปเช่นกัน
เมื่อทุกคนไปแล้ว ป้าหลียงก็เปลี่ยนสีหน้าทันที ตำหนิคนทั้งหลายอยู่สองสามคำ ไล่คนที่ขโมยของออกไป จากนั้นจึงเริ่มแบ่งเงินรางวัล
นางหยิบเงิน 100 อีแปะออกมาอีกต่างหาก แล้วยัดใส่มือกันอวี้หวั่น «วันนี้ต้องขอบคุณน้ำแกงของเจ้า ที่ช่วยให้ครัวของเรารอดหน้าไปได้ ไม่อย่างนั้นเรื่องนี้คงไม่จบง่าย ๆ»
กันอวี้หวั่นมือไว รีบคืนเงินไปทันที «ป้าหลียง หากไม่ได้ท่านดูแล ข้าจะมีงานนี้ได้อย่างไร! คราวหน้าถ้ามีงานดี ๆ ท่านอย่าลืมนึกถึงข้านะเจ้าคะ!»
ป้าหลียงกำเหรียญทองแดงไว้ในมือ พลางยิ้มออกมา แม่นางผู้นี้ซื่อสัตย์จริง ๆ ทำงานไม่อู้งานหรือเล่นลูกไม้ มีสูตรอาหารก็สอนให้คนอื่นอย่างเปิดเผย แถมซี่โครงตุ๋นน้ำแกงก็ทำได้อร่อย
«ได้ คราวหน้าจะเรียกเจ้าอีก»
เหลียงต้าฮวายืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน ดวงตาลุกเป็นไฟ
นางเหน็ดเหนื่อยอยู่หลายวัน! กว่าจะเรียนรู้วิธีทำขาหมูตุ๋นน้ำแกงถั่วเหลืองได้! ลูกสาวของนางก็บอกชัด ๆ ว่าวันนี้นางจะได้รางวัลเป็นสองเท่า! แล้วผลเป็นอย่างไร? นายท่านยังไม่พูดถึงนางสักคำ
ไม่สิ ต้องเป็นฝีมือกันอวี้หวั่นแน่ หากไม่ใช่เพราะเมื่อครู่นางก่อกวน น้ำแกงของตนก็คงเสร็จไปนานแล้ว
เฮอะ คอยดูเถอะ...
ผู้ดูแลเดินกลับมาอีกครั้ง ยกหม้อขาหมูตุ๋นน้ำแกงถั่วเหลืองมาแบ่งกินกับป้าหลียงและพ่อครัวใหญ่หลายคน เห็นเหลียงต้าฮวายังไม่กลับ จึงถามขึ้นมาลอย ๆ ว่า «น้ำแกงนี้ทำอย่างไรหรือ รสชาติไม่เลวเลย!»
เมื่อเหลียงต้าฮวาเห็นน้ำแกงที่ตนเหน็ดเหนื่อยทำแทบไม่ได้เข้าปากคนในเรือน แต่กลับลงไปอยู่ในท้องบ่าวไพร่เกือบหมด ก็ยิ่งเดือดดาล
«ลืมแล้ว» พูดจบนางก็เดินจากไปอย่างขุ่นเคือง
พ่อบ้านขมวดคิ้ว มองป้าหลียงแล้วพูดเสียงเบา «ใจแคบจริง ๆ ไม่เหมือนน้องกันที่ใจกว้างเลย»
ป้าหลียงพยักหน้า พลางคิดว่าคราวหน้าจะไม่เรียกคนผู้นี้มาอีกแล้ว!
ระหว่างทางกลับบ้าน กันอวี้หวั่นกับหยุนเฉียวเฉียวดีใจจนแทบเต้นโลด เมื่อได้รางวัลเงินมากมายขนาดนี้ ทั้งคู่เริ่มจินตนาการแล้วว่าจะเอาเงินไปใช้ทำอะไรดี
มีเพียงหยุนเซิงเซิงที่เงียบงัน
【เอ๊ะ เนื้อเรื่องไม่ใช่แบบนี้นี่นา เดิมทีแม่ควรจะแอบขโมยของไปตั้งเยอะ สุดท้ายเจ้าของบ้านจับได้ โกรธจนทุบตีแม่ แล้วไล่ออกจากจวน ไม่เพียงไม่ได้เงินสักอีแปะ ยังเสียชื่อเสียงยับเยินอีก】
【แต่วันนี้แม่กลับไม่ได้หยิบอะไรไปเลยเหรอ?】
【นี่แม่ฉันจริง ๆ เหรอเนี่ย?】
กันอวี้หวั่นหมดกำลังใจ ในใจของลูกสาวคนเล็ก นางเป็นแค่ขโมยอย่างนั้นหรือ?
ไม่ได้การแล้ว ต่อไปนางจะไม่ขโมยอีกแล้ว จะปล่อยให้ลูกสาวคนเล็กดูถูกไม่ได้
วันนี้หยุนเฉียวเฉียวเองก็แอบซ่อนไก่เป็ดไว้หนึ่งขา แต่สุดท้ายได้ยินเสียงในใจของน้องสาว จึงเอากลับไปวางที่เดิม
นางตัดสินใจแล้วว่าต่อไปจะไม่หยิบของบ้านคนอื่นมาอีก
【แม่ฉันไม่เพียงไม่หยิบของอะไรไปเลย แถมยังได้รางวัลพิเศษเพราะน้ำแกงหม้อเดียวอีกด้วย แปลกจริง ๆ】
【เฮ้อ ถึงเรื่องนี้จะผ่านไปแล้ว แต่พอถึงยามโหย่วตอนเย็น พ่อแม่ของเด็กดื้อห้าคนนั้นก็จะมาหาเรื่องถึงบ้าน แม่ยังทำหัวของผู้ปกครองคนหนึ่งแตก แล้วต้องชดใช้เงินก้อนโตอีกด้วย...】