หยุนเพียวเพียว หยุนซวงซวง และหยุนเฉียวเฉียวต่างมีแววประหลาดวาววับอยู่ในดวงตาคู่ละสองดวงใต้แสงจันทร์
นับจากวันนั้น ชีวิตของหยุนหลินหลินก็พลันยากลำบากขึ้นอย่างผิดปกติ
อย่างเช่นวันหนึ่ง หยุนหลินหลินยิ้มแย้มส่งไข่ต้มให้เสี่ยวสือโถว เด็กชายตัวน้อยทางตะวันออกของหมู่บ้าน หยุนซวงซวงก็ไม่รู้โผล่มาจากไหน พูดกับเสี่ยวสือโถวด้วยสีหน้าจริงใจว่า “นี่ เจ้ารู้ไหม? คราวก่อนนางเอาไข่ต้มไปให้เอ้อร์โกวจื่อกิน ความจริงไข่ใบนั้นตกลงไปในถังเศษอาหาร นางรังเกียจกลิ่นเหม็นก็เลยเอาให้เอ้อร์โกวจื่อกินต่างหาก”
ไข่ต้มในมือเสี่ยวสือโถวเกือบหล่นพื้น
อีกวันหนึ่ง หยุนหลินหลินเก็บผลไม้ป่าสองสามลูกไปให้หยุนตาหนิวทางตะวันตกของหมู่บ้าน หยุนเฉียวเฉียวบังเอิญเดินผ่านมา ยกมือปิดปากหัวเราะ “พี่หนิว ข้าจะเล่าเรื่องตลกให้ฟัง นางถ่ายใส่กางเกงเมื่อหลายเดือนก่อน ตรงใต้ต้นผลไม้ป่านี่แหละ—”
ผลไม้ป่าในมือพี่หนิวพลันไม่อร่อยขึ้นมาทันที
อีกครั้งหนึ่ง หยุนหลินหลินแค่อยากพูดกับเอ้อร์หู่จื่อทางใต้ของหมู่บ้าน ยังไม่ทันเอ่ยปาก หยุนเพียวเพียวก็ลอยเข้ามา ยกนิ้วนับไปพลางว่า “นางรังแกน้องสาวกี่ครั้งแล้วนะ? เจ็ดครั้ง แกล้งร้องไห้เรียกความสงสารกี่ครั้งแล้ว? อย่างน้อยก็สิบครั้ง แอบเด็ดลูกพลับบ้านคนอื่นจนถูกไล่ตามไปกี่คันนา? สามคันนา—”
เอ้อร์หู่จื่อหันหลังเดินหนีไปทันที ไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมา
ชื่อเสียงของหยุนหลินหลินถูกหยุนเพียวเพียว หยุนซวงซวง และหยุนเฉียวเฉียวผลัดกันเหยียบย่ำจนป่นปี้ไปหมด
เด็กชายในหมู่บ้านต่างเห็นพ้องกันว่า พอเห็นหยุนหลินหลินก็ให้รีบวิ่งหนี อย่าได้เข้าไปยุ่งด้วยเด็ดขาด
(แต่เรื่องนั้นเอาไว้พูดกันทีหลัง...)