เช้าวันรุ่งขึ้น กันอวี้หวั่นพาหยุนเฉียวเฉียวกับหยุนเซิงเซิงเข้าเมือง
เริ่มจากซื้อยาทา ขวดละ 100 เหรียญทองแดง กันอวี้หวั่นเสียดายเงินจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง แต่ก็ยังกัดฟันซื้อมา
หยุนเซิงเซิงมองแวบหนึ่งก็รู้ว่าแม่ซื้อให้ตนเอง ในใจก็รู้สึกผิดขึ้นมา ปากน้อยๆ อ้าออก “ท่านแม่... ท่านแม่...”
กันอวี้หวั่นเกือบร้องไห้ออกมาตรงนั้น ลูกสาวคนเล็กของนางเรียกแม่เป็นแล้ว!
แม้จะเรียกอยู่ตั้งนานได้แค่สองคำนี้ แต่กันอวี้หวั่นก็ดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่
หยุนเฉียวเฉียวมองหยุนเซิงเซิงอย่างตื่นเต้น “น้องห้า รีบเรียกพี่สิ!”
หยุนเซิงเซิงลองดู แล้วก็เรียกคำว่า “พี่สาว” ออกมาได้สำเร็จ หยุนเฉียวเฉียวเองก็ตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่
ทั้งสามคนเดินทางไปร้านขนมอย่างเบิกบาน
จะเรียกว่าร้านก็เถอะ ที่จริงเป็นเพียงห้องเล็กๆ ขนาดพอๆ กับฝ่ามือ ข้างในมีขนมขายอยู่แค่สามสี่ชนิด ดูเงียบเหงา ไม่มีคนซื้อสักเท่าไร
ป้าร่างอ้วนคนหนึ่งมองทั้งสามด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“พวกเจ้าจะซื้ออะไรหรือ?”
หยุนเฉียวเฉียวมองขนมที่หน้าตาเหมือนดอกไม้ น้ำลายแทบไหล
แต่หยุนเซิงเซิงกลับมองจนขมวดคิ้วน้อยๆ
【หน้าตาแค่นี้เองเหรอ? สีสันก็แบบนี้? ดูแล้วไม่น่าอร่อยเลย】
【ของแบบนี้ฉันทำเองง่ายๆ ก็ได้ เฮ้อ ตอนนี้ตัวเล็กเกินไป ไม่อย่างนั้นฉันทำขนมได้ตั้งหลายสิบชนิดแล้ว】
【เมื่อก่อนฉันทำงานพิเศษที่ร้านขนมหวานตั้งปีกว่า สูตรขนมจำได้ขึ้นใจ ถึงตอนนี้วัตถุดิบจะไม่ครบ ก็ยังทำได้เป็นสิบชนิด นับวันดูแล้ว ถ้าอีกไม่กี่วันฉันยังไม่ตาย พออายุครบห้าขวบเมื่อไร คอยดูเถอะ ฉันจะแย่งกิจการขนมทั้งถนนนี้มาให้หมด】