ท่ามกลางภาพที่พร่าพรายจนตาลาย เงาร่างหนึ่งพลันโผล่ออกมาอย่างผิดปกติ—ภาพของคนอื่นยังคงปรากฏอยู่ที่นี่ ส่วนกระจกว่างเปล่าบานอื่นยังคงเหมือนเดิม
เป็นเด็กสาวคนหนึ่ง หลังเข้ามาลึกถึงที่นี่ก็ถูกทางวกวนจนมึนงง
ชั่วขณะที่สติเลือนราง เธอพุ่งชนกระจกเข้าอย่างจัง
พฤติกรรมแบบนี้ไม่ได้โง่เขลา เพราะถังชิงหยางเองก็ตาลายไปหมดแล้ว หากเผลอเพียงนิดเดียวก็อาจเกิดอุบัติเหตุแบบนี้ได้เช่นกัน
กระจกยังคงเพิ่มจำนวนขึ้น ทางเดินแคบลงและไม่ได้ทอดตรงไปข้างหน้าอีกต่อไป
ดูราวกับกำลังล้อมคนเอาไว้ โดยเหลือทางออกเล็ก ๆ หนึ่งทางหรือหลายทาง
ท่ามกลางภาพสะท้อนที่ต่อเนื่องกันเป็นผืนใหญ่ ยากจะแยกแยะได้จริง ๆ
แผนที่ในโทรศัพท์แสดงภาพได้ชัดเจนกว่า กระจกทุกบานถูกย่อให้เหลือเพียงเส้นสั้น ๆ แนวตั้งและแนวนอน กระจกเหล่านี้เชื่อมต่อกัน ก่อเป็นพื้นที่วงแคบ ๆ ทีละวง ก่อนจะไขว้เชื่อมกันจนกลายเป็นเขาวงกตภาพสะท้อนขนาดใหญ่และซับซ้อน
ถ้าเดินลึกเข้าไปสักสิบกว่าเมตรแล้วเลี้ยวอีกสองครั้ง เกรงว่าคงหาทางกลับไม่เจอแล้ว...
สุดท้ายคงหลงทางอยู่ท่ามกลางกระจกนับไม่ถ้วนและภาพของตัวเอง
หากใช้ตาเปล่าแยกแยะ ทางออกกลับยิ่งหาได้ยากขึ้นเรื่อย ๆ
เพราะหลังทางออกยังเป็นกระจก หากมุมพอดี กระจกก็จะเติมเต็มช่องว่าง ทำให้ภาพที่เห็นคลาดเคลื่อน ราวกับอยู่ในพื้นที่ปิดตายโดยสิ้นเชิง
แต่เมื่อมองบนแผนที่โทรศัพท์ ทุกอย่างกลับต่างออกไป
ในแนวเส้นตั้งเส้นนอนที่เชื่อมต่อกัน ย่อมมีช่องเปิดอยู่เสมอ ขอเพียงปรับทิศทางให้ลูกศรชี้ตรง แล้วเดินไป...
เขาวงกตก็ถูกไขได้อย่างง่ายดาย