ในสถานการณ์เช่นนี้ ถังชิงหยางควรถอยกลับไปยังที่กำบังในลิฟต์
แต่เขากลับเพียงย่อตัวลง มองชายที่ยกปืนอยู่ฝั่งตรงข้าม...
ไม่มีเสียงปืน ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ จากฉากเมื่อกระสุนโดน ราวกับภาพยนตร์ที่ถูกปิดเสียง กระสุนยิงถูกเพียงความว่างเปล่า
อีกฝ่ายยิงเพียงนัดเดียว
ท่าทางนั้นไม่ได้ดูเหมือนมีใจคิดฆ่า กลับเหมือนถูกทำให้ตกใจจนยิงออกไปเพื่อป้องกันตัวโดยไม่ทันคิด
คราวนี้ชายคนนั้นสั่นงันงกอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหันขวับ เล็งปืนไปทางด้านหลัง...
หลังผนังกระจกทั้งซ้ายและขวาไม่มีสาวออฟฟิศชุดดำกับชายวัยกลางคนอีกแล้ว คนที่อยู่ตรงนั้นเปลี่ยนไปหมด
ที่นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ดูจากปฏิกิริยาแล้ว พวกเขาคงกำลังประสบเรื่องเดียวกับเขา ต่างก็ถูกเงาคนที่ปรากฏขึ้นกะทันหันทำให้ตกใจ...
ถังชิงหยางมองไปยังรอยต่อของผนังกระจก
ความเปลี่ยนแปลงเริ่มจากตรงนั้น
แล้วรอยต่อถัดไปล่ะ?
เขาลุกขึ้น เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น แล้วก้าวข้ามรอยต่อที่สอง
เป็นอย่างที่คิด มีคนสองคนเดินผ่านไปพร้อมกันอีกแล้ว คราวนี้เป็นชายหญิงที่ไม่ซ้ำกับคู่ก่อน
ส่วนทางด้านหลัง คนทั้งสองก็หายไปแล้ว...
เขาไม่เข้าใจว่าเพราะอะไร แต่จากสิ่งเหล่านี้ก็พอสังเกตเห็นข้อมูลที่เป็นประโยชน์ได้ข้อหนึ่ง: พวกเขาล้วนเป็นผู้เล่น และเคยเข้ามาที่นี่เหมือนกัน
เพราะสีหน้าและปฏิกิริยาของแต่ละคนสมจริงเกินไป รายละเอียดต่าง ๆ มากมายล้วนเสแสร้งไม่ได้
ถ้าอย่างนั้นพวกเขาเข้ามาพร้อมกันหรือ?
ดูไม่เหมือน...
เหมือนเคยมาที่นี่ก่อนหน้านี้ หรืออาจเพิ่งมาไม่นาน แล้วถูกที่นี่บันทึกเอาไว้ กลายเป็นภาพฉาย
ไม่...ก็ไม่ใช่อีก...
ถ้ามีคนมากเกินไป ภาพย่อมซ้อนทับกัน บางทีอาจมีแนวคิดเรื่องพื้นที่ภาพสะท้อน ที่เปิดให้คนหลายคนสำรวจแผนที่เดียวกันแยกกันได้