ถังชิงหยางพยายามทำตัวให้เป็นธรรมชาติ ปล่อยให้กระจกหลักฉายภาพร่างของตัวเองออกมา
ท่ามกลางความคาดหวัง กระจกบานที่สองก็ลอยขึ้น ภาพในกระจกค่อย ๆ จากพร่ามัวชัดเจนขึ้น จนถังชิงหยางตาพร่าแทบมืดดับ!
หมวกคลุมหัวทำจากผ้าป่าน ฟางแห้งที่ถักสาน เสื้อเชิ้ตลายตารางสีแดง กางเกงสีน้ำเงิน...
ตอนแรกเขาคิดว่ารูปลักษณ์ของตัวเองจะเปลี่ยนบุคลิกไปอย่างพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินเหมือนผู้หญิงคนนั้น ที่แทนมันก็เปลี่ยนไปแบบพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินจริง ๆ เพียงแต่กลายเป็นสัตว์ประหลาด!
หน้าตาแบบนี้ ไม่ใช่หุ่นไล่กาที่ใช้ทดสอบบนชั้นสองอย่าง “ผู้พิทักษ์สีเลือด” หรอกหรือ?
ทำไมเจ้านี่ถึงถูกฉายเข้าไปได้ล่ะ?
ถังชิงหยางคิดไม่ตก ภาพในกระจกจับตัวเป็นรูปร่างชัดเจนแล้ว ทุ่งนารกร้างด้านหลังไหวเอนตามแรงลม หมวกคลุมหัวที่ยังมีเลือดซึมออกมาราวกับกำลังจ้องมองเขาผ่านกระจก...
กระจกบานที่สามลอยขึ้นมา
ถังชิงหยางเห็นตัวเองผมแดง สวมชุดราตรีสีเข้มราคาแพง
แต่ชุดนี้ไม่ธรรมดา ราวกับกำลังถูกเปลวไฟเผาไหม้ พื้นผ้าสีดำไหม้เกรียมเหมือนถ่าน เงาลายเปลวไฟสีส้มแดงไหลเวียนอยู่บนเนื้อผ้า แสงไฟตรงชายผ้าคลุมวูบไหว ประกายไฟเล็ก ๆ ปลิวห่างออกไปเป็นสาย
รูปลักษณ์นี้ดูราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเปลวเพลิง
ภายใต้ความสง่างามและภูมิฐาน คือพลังทำลายล้างที่เกิดจากเพลิงเผาผลาญ มือถือกระบี่โค้งที่ร้อนแดงฉาน!
โคตรเท่!
ถังชิงหยางมั่นใจในหน้าตาตัวเองมาก แต่ก็ไม่เคยนึกเลยว่าเมื่อตนหลอมรวมกับสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ที่ไม่รู้จัก จะหล่อเหลาจนเกินต้านขนาดนี้!
บุคลิกนี่มัน... จุ๊ ๆ...
ต้องเป็นสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ชนิดหนึ่งที่เลือกได้แน่ ๆ ใช่ไหม?