“ครั้งสองครั้งยังพอว่า นี่ยังคิดจะขู่ฉันอีกหรือ?”
หานเฟิงพูดอย่างยโส ดวงตาเล็กจ้อยหลังแว่นถลึงมองอย่างดุดัน เขาถูกข่มขู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเริ่มชินชา
ครั้งแรกก็ถูกหนุ่มหล่อขู่ด้วยคำพูดลอย ๆ จนเผ่นหนีไป นับเป็นความอัปยศชัด ๆ!
ตอนนี้หมอนี่ก็แสร้งทำเป็นหยิบอุปกรณ์ชิ้นหนึ่งออกมาอีก ทำเอาเหมือนจริงเสียไม่มี
“ฉันมีวิธีฆ่ามัน!”
หนุ่มหล่อขยับเข้ามาในตอนนั้น เขามองกระดานเชิดหุ่นรูปกางเขนในมือถังชิงหยางแวบหนึ่ง แล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ
เขากระซิบเสียงกร้าว “ตรงนั้นเมื่อกี้ ขวางจุดปีนไว้ไม่ให้มันขึ้นมา แล้วล่อซอมบี้ทั้งหมดมาที่นี่!”
วิธีนี้มั่นใจว่าหานเฟิงจะหน้าด้านตามมา เพราะในบ้านยังมีซอมบี้อยู่เต็มไปหมด แถมยังหาลิฟต์อพยพไม่เจอ
ขอแค่พวกเขาสามคนหลบไปอยู่ที่สูงแล้วขวางทางไว้ ก็จะไล่หานเฟิงออกไปได้ ปล่อยให้เขาเผชิญฝูงซอมบี้เพียงลำพัง
ถึงตอนนั้น หานเฟิงก็เหลือทางตายเพียงทางเดียว!
ต่อให้ไม่ถูกซอมบี้กัดตายคาที่ ก็ต้องถูกฝูงซอมบี้ต้อนจนมุมเหมือนเมื่อครู่
ถังชิงหยางปะติดปะต่อคำสำคัญจนเข้าใจ แล้วปฏิเสธ “ยุ่งยากเกินไป”
หนุ่มหล่อร้อนใจ “แล้วจะให้ทำยังไง! ต่อให้ไม่เอาของพวกนี้แล้ว ฉันก็ต้องฆ่ามันให้ได้!”
ถังชิงหยางไม่พูดอะไร เขามองสีหน้าหวาดกลัวที่ค่อย ๆ ปรากฏบนใบหน้าของหานเฟิง
เขาสะบัดข้อศอก กระดานเชิดหุ่นรูปกางเขนพุ่งลอยขึ้น หมุนคว้างกลางอากาศราวกับใบพัด ก่อนโฉบเข้าหาหานเฟิงที่ถอยห่างออกไปแล้ว!
เส้นเชิดหุ่นก็สะบัดตามไปด้วย เมื่อซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ กลับงดงามราวม่านดอกไม้ แต่ละเส้นเปล่งแสงริบหรี่สีคราม