บางทีอาจเป็นเพราะสิ่งของบนแท่นจัดแสดงถูกหยิบไปแล้ว หิมะจึงหยุดตก อุณหภูมิเริ่มอุ่นขึ้น
แต่บริเวณลานเล็ก ๆ กลับหนาวเย็นจนแทบติดลบ เหลือเพียงเสียงหัวเราะอย่างผู้ชนะของหานเฟิง เขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ราวกับผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน ก่อนจะเป็นผู้ชนะคนสุดท้าย
“หานเฟิง!”
หนุ่มหล่อคุมอารมณ์ไม่อยู่เป็นคนแรก เมื่อครู่เขามัวแต่คิดว่าจะเจรจากับถังชิงหยางอย่างไร จนมองข้ามหานเฟิงไป
ไม่คิดเลยว่าหมอนี่จะกล้าพุ่งเข้าไปแย่งของจริง ๆ! แย่งของที่เดิมทีก็ไม่ควรเป็นของมัน!
มันมีสิทธิ์อะไร?
ใบหน้าของหนุ่มหล่อแดงก่ำขึ้นอย่างเห็นได้ชัด นี่คือทุนที่เขาจะใช้พลิกสถานการณ์ทั้งนั้น!
เขาด่ากราด ก่อนก้าวพรวดเดียวเข้าประชิดหานเฟิง มือทั้งสองกำด้ามขวานแน่นแล้วฟาดลงไปเต็มแรง!
อยากผ่าหมอนี่ที่หน้าตาเจ้าเล่ห์ให้ขาดเป็นสองท่อนเสียจริง!
หานเฟิงถูกหนุ่มหล่อที่พุ่งเข้ามาอย่างดุดันทำให้ตกใจ จึงหงายหลังลงไปนั่งกับพื้น ของล้ำค่าที่เพิ่งได้มาก็หลุดมือไปชิ้นหนึ่ง
แต่เขาก็ตอบสนองได้ในชั่วพริบตา รีบเอาตัวทับของล้ำค่าไว้ ไม่ให้คนอื่นแย่งไป
ขวานไม่ได้ฟาดลงมาในที่สุด
ไม่ใช่เพราะหนุ่มหล่อไม่อยากฟัน แต่ถูกแผ่นฟิล์มบาง ๆ กั้นไว้
นอกจากข่มขวัญแล้ว เขาทำอันตรายหานเฟิงไม่ได้เลย
“ฮะ... ฮ่า... ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!”
หานเฟิงเปลี่ยนจากขี้ขลาดเป็นกำเริบเสิบสานได้ในเสียงหัวเราะเพียงไม่กี่ครั้ง เขานั่งอยู่ตรงนั้น จ้องหนุ่มหล่อที่กำลังโกรธจนแทบคลั่งแต่ทำอะไรไม่ได้ แล้วหัวเราะเสียงแสบแก้วหู
“ฉันแย่งมาได้แล้ว! เป็นของฉันหมด! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”
ใบหน้าของหนุ่มหล่อคล้ำลง เขาคว้าคอเสื้อหานเฟิงทันที