แมงกะพรุนสะดุ้ง ใบเก้าข้าวหลามตัดปักอยู่ที่ลำคอของชายถือดาบ เรี่ยวแรงทั้งร่างกำลังเหือดหาย ขาอ่อนจนทรุดลงคุกเข่า ก่อนล้มฟุบลงกับพื้นอย่างเจ็บปวด
แมงกะพรุนกะพริบตา สีหน้าเปลี่ยนเป็นยินดีปรีดา “พเนจร! นายมาแล้ว!”
เสียงชายหนุ่มเย็นชาดังมาจากด้านล่างเวที “กำลังสู้กันอยู่ ตั้งใจหน่อย”
พเนจรสวมชุดทักซิโด้สีดำ แต่งกายเหมือนพ่อบ้าน แถมยังสวมแว่นตาอีกคู่
เขาสวมถุงมือสีขาวล้วน ประกบมือเข้าหากันแล้วแยกออก ขณะกำลังแจกไพ่ ไพ่ในมือส่งเสียงพลิกพรึ่บ
เขาก้าวขึ้นบันได
หนุ่มหล่อก็กำลังเดินขึ้นมาเช่นกัน ยังคงสวมสูทสีแดงไวน์ตัวเดิม กุหลาบตรงอกเบ่งบานเต็มที่
มือข้างหนึ่งของเขาบีบคอหญิงคนหนึ่งไว้ อีกมือชักขวานออกมา เลือดไหลทะลักไม่ขาดสาย
เขาสะบัดมือโยนศพลงบันได
โดยไม่รู้ตัว คนที่บุกเข้ามาหลายคนถูกจัดการจนหมด
“คนเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?”
พเนจรมองไปยังด้านหน้าของแท่นบูชาแล้วตะลึง ไม่เข้าใจว่าสถานการณ์ตอนนี้เป็นยังไงกันแน่
“ยังมีอีก” แมงกะพรุนยื่นมือชี้ “ดูตรงนั้น ตรงนั้น แล้วก็ตรงนั้น คนที่วิ่งอยู่ในตึก คนที่เดินอยู่บนถนน ทุกคนที่นายเห็นล้วนเป็นศัตรู”
พอได้ยินเช่นนั้น พเนจรกับหนุ่มหล่อต่างก็เงียบไป
ถ้านับคนจากตึกโดยรอบทั้งหมด คงมีหลายร้อยคนเลยกระมัง?
และนี่ก็แค่ที่เห็นกันชัด ๆ เท่านั้น
แม้ทั้งสองจะผ่านโลกมาพอสมควรแล้ว แต่ก็ยังอดหวั่นใจกับภาพตรงหน้าไม่ได้
ให้ตายเถอะ น่ากลัวชะมัด
“หมายความว่า พวกเราหกคน ต้องรับมือกับกองทัพคนเป็นร้อยเป็นพันงั้นเหรอ?”