สายตาของถังชิงหยางดีมาก แม้จะมองรายละเอียดไม่ชัด แต่ก็ยืนยันได้ว่าเจ้าตัวที่บินได้คนนั้นไม่ใช่สัตว์แน่นอน
แต่เป็นคนสวมชุดมาสคอตขนฟูแปลกตา
แล้วก็ได้รับความสามารถในการบินอย่างเหลือเชื่อ
ลองมองคนอื่น ๆ ดู แต่ละคนต่างมีฝีมือไม่ธรรมดา
ในสนามรบที่โหดร้ายขนาดนี้ ผู้หญิงที่ถือแก้วก้านสูงอย่างสง่างามคนนั้นมันอะไรกัน? บุคลิกแบบนั้นเข้ากับสถานการณ์หรือไง?
ตาแก่นั่นก็เหมือนกัน น้ำมูกยาวจนเกือบแตะอก เขายกมือปาดส่ง ๆ แล้วเช็ดกับหน้าอก พอมองดี ๆ ทั้งตัวเขากลับดูเปียกชื้น ราวกับมีชั้นบาง ๆ เป็นประกายเคลือบอยู่...
ยังมีคาวบอยหนวดเครารุงรังที่ถือปืนลูกซองของจริงมาด้วย
ชายโดดเดี่ยวคนหนึ่งพันระเบิดไว้ทั่วตัว มือขวากำอุปกรณ์จุดระเบิด นิ้วโป้งค้างอยู่เหนือปุ่มสีแดง
เทียบกับพวก “ลูกกระจ๊อก” ที่ถืออาวุธประชิดสารพัดชนิดแล้ว เจ้าพวกที่แต่งตัวประหลาดเช่นนี้ย่อมชวนให้ระแวงมากกว่า
พูดตามตรง ก็หวั่นใจอยู่หน่อย
แต่ก็แค่นั้น
เมื่อนึกถึงคำพูดโอ้อวดเมื่อครู่ ถังชิงหยางก็เอ่ยเสียงแข็งว่า “คิดว่าฉันเป็นใครกัน?”
“ฉันขอไม่ลงสนามรบได้ไหม? พวกนั้นน่ากลัวเกินไปแล้ว...”
แมงกะพรุนที่อยู่ด้านหลังยกมือขึ้นอย่างหวาด ๆ
เธอกลัวจริง ๆ อุตส่าห์พับภูตกระดาษชั้นยอดได้สามตัว ตอนนี้ตายไปหนึ่ง บาดเจ็บสาหัสอีกหนึ่ง
ถ้าสู้ต่อไปคงได้ตายยกกองแน่
ถึงตอนนั้นต่อให้ขึ้นไปชั้นบนได้ พลังต่อสู้ของเธอก็คงลดลงไปอีกระดับ
“เธอเฝ้าแท่นบูชาไว้”
“ได้!”
“แล้วฉันล่ะ?”
“มาฆ่าพวกมันกับฉัน ฉันยังมีเข็มฉีดยาเพิ่มกำลังอยู่หลอดหนึ่ง เอาไป”