เจ้าหมอนี่หมกมุ่นกับคะแนนจนถึงขั้นเหลือเชื่อ ทำเอาเย่หรงเหนื่อยจนหลังแทบหัก ส่วนถังชิงหยางกับอีกคนก็ได้แต่มองตาค้าง
“ถึงขนาดนั้นเลยเหรอ...”
“ถึงกับมีวงเวทแล้ว หรือโทรศัพท์สาปอะไรใส่เขาหรือไง?”
เย่หรงที่เป็นผู้ประสบเหตุด้วยตัวเองพอจะคาดเดาได้คร่าว ๆ “เนื้อไขมันของเขาป้องกันการโจมตีได้แข็งแกร่งเกินเหตุ คงเป็นพลังพิเศษบางอย่าง แล้วมันก็ทำให้เขากลายเป็นคนโง่งมไปด้วย”
“โง่แล้วก็ยังโดนโทรศัพท์ล้างสมองได้อีกเหรอ?”
“ใครจะไปรู้ อย่างน้อยตอนนี้ก็ดูเป็นแบบนั้น”
“พอเถอะ ระวังข้างหลังด้วย”
ถังชิงหยางเอ่ยเตือน บทสนทนาสั้น ๆ เพิ่งจบลง ก็มีคนลอบโจมตีเย่หรงแล้ว
เธอไม่แม้แต่จะหันไปมอง สะบัดมือฟันดาบออกไปทีเดียว จนอีกฝ่ายตกใจถอยกรูด คิดว่าพอพ้นระยะโจมตีก็จะปลอดภัย
ใครจะคิดว่าพอเกราะกระจายออก เธอก็พุ่งเข้าไปฟันซ้ำจนท้องของเขาเป็นแผล แล้วกระชากเขากลับมา
เกราะสวมเข้าที่อย่างลื่นไหล
ท่านี้เหมาะกับการลอบโจมตีอย่างยิ่ง ป้องกันได้ยากเหลือเกิน
แมงมุมสองตัวเริ่มล่าเหยื่อหลายคนกลางสนามรบเช่นกัน ขาเหล็กคู่หนึ่งแทงทะลุโล่เกราะแล้วชักกลับ ก่อนจะแทงซ้ำ ปลายขาแทบจะแตะลูกตาของชายคนนั้น
แมงมุมอีกตัวมีเลือดเปรอะเต็มขา พุ่งจู่โจมจากด้านหลังจนชายถือโล่ล้มคว่ำ
ลูกแก้วลูกหนึ่งพุ่งฝ่าอากาศออกไปในจังหวะนั้น พอเห็นแมงมุมชะงัก มันก็ฉวยโอกาสขว้างใส่จนทะลุอกชายถือโล่...
“ขอโทษนะ ขว้างพลาดไปหน่อย”
ชายหนวดเล็กรับลูกแก้วที่เด้งกลับมา ก่อนจะหมุนเล่นต่อ รอยยิ้มยังคงเบิกบาน
เขาไม่เข้าประชิด แค่ยืนหาจังหวะอยู่ไกล ๆ บนชั้นสองของอาคารสร้างไม่เสร็จแล้วขว้างออกไป