คำพูดนั้นฟังดูร้ายแรงไม่น้อย และยิ่งกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของเย่หรง
เพราะพวกเขายืนอยู่บนแท่นบูชาตั้งแต่แรกจนถึงตอนนี้ แต่ก็ยังไม่เปิดแท่นบูชา
พฤติกรรมแบบนี้น่าสงสัยมาก
และยังยืนยันสิ่งที่เขาพูดด้วยว่า พวกเขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อเสี่ยงโชคหาสมบัติจริง ๆ
“หมายความว่ายังไง?”
“ผ่านมาตั้งสองวันแล้ว ยังเคลียร์ชั้น 20 ไม่ได้ สัญญาณแบบนี้อันตรายมาก คุณไม่สงสัยบ้างเหรอ?”
“ก็เพราะพวกนั้นมันห่วยเอง ฉันไม่คิดว่าชั้นนี้จะยากตรงไหน”
คำตอบของเย่หรงทำให้ถังชิงหยางพูดไม่ออก บทพูดที่เตรียมไว้เกลี้ยกล่อมเธอต่อจากนั้นพลันขาดหายไปหมด
แมงกะพรุนที่อยู่ข้าง ๆ ทนฟังต่อไม่ไหวแล้ว ในฐานะหนึ่งในกลุ่มแรกที่ออกสำรวจชั้น 20 นี่มันด่ากันต่อหน้าชัด ๆ!
เจ๊คนนี้อารมณ์ร้อนจริง ๆ...
“แก...อื้อ ๆ ๆ...”
แมงกะพรุนกำลังจะพ่นคำด่าออกมา แต่ถังชิงหยางไวพอจะปิดปากไว้ได้ เสียงเขาดังขึ้นข้างหู “คุณป้าทวด ใจเย็นก่อน อดทนหน่อย อดทนไว้...”
เย่หรงยืนมองอยู่ตลอดด้วยสายตาเย็นชา ใบหน้าถูกหมวกเกราะบังจนมองไม่เห็นสีหน้า “ถ้าพวกคุณไม่เปิดก็อย่าขวางทาง”
“เดี๋ยวก่อน! พูดตามตรง คนข้าง ๆ ผมสำรวจอยู่สองวัน จนหาวิธีถอนตัวออกจากชั้น 20 ได้แล้ว”
คำพูดนั้นทำให้เย่หรงหยุดเดินเข้ามา รอฟังต่อ
ถังชิงหยางเองก็กำลังเลือกถ้อยคำ พยายามอธิบายแต่ประเด็นสำคัญ:
“คุณต้องสัมผัสได้แน่ ๆ ว่าความถี่ของเหตุการณ์เลวร้ายเพิ่มสูงขึ้น มันกำลังทวีความรุนแรงขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
“มีคนอยู่เบื้องหลังคอยควบคุมทุกอย่าง พวกมันต้องการขังพวกเราไว้ให้ตายในชั้น 20!
“คุณเคยเห็นคนที่ถือโทรศัพท์พวกนั้นไหม พวกเขาเหมือนจะรู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในชั้นอาคาร และทุกครั้งที่ลงมือก็มีจุดประสงค์ร้ายบางอย่างที่ไม่อยากให้ใครรู้”