เดิมทีถังชิงหยางยังพอวิ่งไปสำรวจตามที่ต่าง ๆ ค้นหา และหลบซ่อนได้บ้าง แต่แท่นบูชาที่ยังไม่เคยเปิดแห่งนี้กลับขังเขาไว้จนไปไหนไม่ได้
ออกไปไหนไม่ได้
ถ้าแท่นบูชานี้ถูกเปิดขึ้นมาเมื่อไร ถึงจะเรียกว่าจบเห่จริง ๆ
แผนยึดครองมนุษย์ดินคงพังไปครึ่งหนึ่ง
ถ้ามนุษย์ดินมีจำนวนน้อย พวกมันอาจถูกพายุทอร์นาโดกวาดเรียบในคราวเดียว
ถ้ามีจำนวนมากและกระจายตัวออกไป ก็ต้องสูญเสียอย่างหนักจากการถูกรบกวนด้วยพายุทอร์นาโดอยู่ตลอดเวลา
ดังนั้นทำได้เพียงตั้งรับ รอจนมนุษย์ดินแก่นกำเนิดมีกำลังมากพอจะปกป้องที่นี่
การค้นหาพื้นที่แกนกลางต้องพักไว้ก่อนชั่วคราว
แมงกะพรุนกับพวกพ้องออกค้นหากันตั้ง 2 วัน ยังเจอแค่ประตูบานเดียว ส่วนข่าวที่ว่ามีทางเข้าอยู่หลายแห่งก็แลกมาจากทีมอื่น
ส่วนจะมอบหมายให้มนุษย์ดินที่กำลังล่าพวกแก่นกำเนิดทำหรือ?
เป็นไปไม่ได้
พวกมันโง่เกินไป โครงสร้างสมองเรียบง่ายเกินกว่าจะเข้าใจภาพวาดกับประตูที่อยู่ด้วยกัน สมองก็แทบจะค้างแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการกลับมารายงาน...
พวกมันทำได้แค่ทำตามคำสั่งให้ฆ่าคนหรือฆ่าสัตว์ประหลาดเท่านั้น
คงต้องหวังว่าจะได้การเสริมพลังที่สะดวกกว่านี้ในภายหลัง เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการหาข่าวหลังจากเผ่าพันธุ์มีจำนวนมากขึ้น
ถังชิงหยางเงยหน้า เครื่องบินกระดาษลำหนึ่งพุ่งฝ่าอากาศมา ก่อนจะหยุดลงบนฝ่ามือของแมงกะพรุนอย่างแม่นยำ
ดูท่าจะยังได้รับคำตอบกลับมาได้
“พวกเขาว่ายังไงบ้าง?”
“แจ้งทุกคนครบแล้ว บางส่วนยอมเข้ามาในแผนที่ ส่วนอีกกลุ่มคิดว่าคุณพูดเหลวไหล เลยปฏิเสธไม่เข้าร่วม คนที่เข้ามาก็เอนเอียงไปทางตามหาบัลลังก์มากกว่า ไม่อยากร่วมฆ่าฟันมั่วซั่ว”
“โง่จริง ตอนนี้มันเวลาไหนแล้ว แถมก็ไม่ได้มีใครตายจริง ๆ สักหน่อย” ถังชิงหยางสบถ ก่อนถามต่อว่า “แล้วเจ้าสัตว์ประหลาดน้อยล่ะ?”