เสียงคนหนึ่งกระแอมดังมาจากลำโพงขยายเสียง
“ทุกคนเงียบก่อน เงียบก่อน
“ก่อนอื่น พวกเราขอขอบคุณทุกคนที่มารวมตัวกันที่นี่ การยอมเชื่อใจผู้อื่นเป็นความกล้าหาญอย่างหนึ่ง พวกเราซาบซึ้งในความไว้วางใจของทุกคน
“จุดประสงค์แรกเริ่มของสมาคมช่วยเหลือกันก็คือการช่วยเหลือผู้คนให้ได้มากขึ้น
“เพราะพวกเรามีเลือดนักสู้ และยังมีพี่น้องกลุ่มหนึ่งที่พร้อมจะสู้สุดชีวิตเพื่อเรื่องนี้ พวกเรายินดีช่วยให้ทุกคนอพยพออกจากชั้น 10 ได้อย่างปลอดภัย โดยแลกกับต้นทุนและความสูญเสียให้น้อยที่สุด!
“เพื่อการนี้ ก่อนหน้านี้พวกเราเสียสละไปแล้ว 12 คน
“ตอนนี้ประธานสมาคมกับหน่วยต่อสู้ยังคงต่อสู้อยู่แนวหน้าสุดของฝูงศพดิบ...
“......”
เสียงจากลำโพงยังคงดังต่อเนื่องไปทั่วโรงเรียน ที่ลานกว้างมีผู้เล่นกระจัดกระจายอยู่กว่าสิบคน พวกเขาเงยหน้าตั้งใจฟัง
คนอ่อนไหวบางคนฟังจนดวงตาแดงก่ำ “พี่ครับ ผมก็อยากเข้าร่วมกับพวกพี่ ผมก็อยากช่วย ต่อให้ต้องเอาชีวิตเข้าแลกก็ยอม!”
“ขอโทษนะ ตอนนี้เรายังไม่รับคนนอก รีบอพยพไปเถอะ”
“งั้น... เอาอย่างนี้ ที่ผมยังมีเสบียงอยู่บ้าง...”
“......”
ไกลออกไปบนจุดสูงสุด ถังชิงหยางยืนอยู่ท่ามกลางสายลมแรง ขนหมาป่าพลิ้วไหวเต็มศีรษะ
สิ่งที่เขาได้ยินคือหลักคุณธรรม แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นกลุ่มก๊าซสีแดงเข้มข้นลอยพุ่งขึ้นจากหลังโรงเรียน แม้จะอยู่ห่างออกไปเป็นร้อยเมตร ก็ยังมีละอองบางเบาลอยมาถึงตรงหน้า
【กลิ่นคาวเลือด】
เมื่อมองจากไกล ๆ จะเห็นคนที่ผูกผ้าแดงไว้ที่แขนเข็นรถเข็นไปตามทางเล็กที่หลบตา
จากนั้นก็เปิดผ้าใบกันฝนสีเขียวเข้มที่คลุมพื้นดินอยู่ แล้วเทศพลงไปในหลุม