“หยิบอาวุธ! เร็วเข้า! ล้อมมันไว้! ฆ่าลูกหมาป่าก่อน!”
ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนหัวหน้าทีมยืนบัญชาการอยู่บนชั้นสาม เขาถือโทรโข่งตะโกนสั่ง ทำให้คนที่กำลังแตกตื่นมีหลักยึด พวกเขาปล่อยสมองให้ว่างแล้วทำตามคำสั่งทีละคน
ขณะที่กำลังตะโกนอยู่ จู่ ๆ หัวหน้าทีมก็รู้สึกว่าฟ้ามืดลง มนุษย์หมาป่าพุ่งทะยานลงมาอย่างรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน แล้วกระแทกพื้นลงข้างกายเขา
เสียงคำรามดุร้ายของหมาป่าทำให้เส้นผมบาง ๆ บนหัวเขาปลิวไสว ร่างทั้งร่างแข็งค้างราวกับถูกสาปให้หยุดนิ่ง ไม่กล้าขยับอีกแม้แต่น้อย...
หัวก้มลง เอวโค้ง เท้าทั้งสองลอยจากพื้น หมัดของมนุษย์หมาป่ากระแทกเข้าที่ท้องอย่างจัง
ไม่...
ไม่ใช่แค่หมัดเดียว!
กรงเล็บหมาป่าที่ดึงออกมาถือหัวใจซึ่งยังเต้นตุบ ๆ ไว้ในมือ นิ้วทั้งห้ากำเข้าหากัน บดขยี้มันจนแหลก!
ศพของหัวหน้าทีมถูกโยนลงจากตึก พอดีกระแทกเข้ากับสมาชิกที่เพิ่งวิ่งออกมาจากบันได...
ผู้คนรอบลูกหมาป่าทั้งสองยิ่งมารวมตัวกันมากขึ้น ร่างแยกกำลังคุ้มกันร่างจริง ส่วนตัวมันถูกซ้อมจนร่อแร่ ถังชิงหยางพุ่งทะยานลงมา บุกเข้าใส่ฝูงชน!
ด้านล่าง หวังอี้เหิงแนบกำแพงย่องมาถึงข้างอาคารเรียนแล้ว เขาเห็นพนักงานต้อนรับของสมาคมช่วยเหลือกันคนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นออกมาจากห้องเรียน ถึงกับสวมกางเกงกลับด้าน
พนักงานต้อนรับสวมแว่นเห็นความโกลาหลด้านนอกห้อง ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง...
จากนั้นมีดแหลมเล่มหนึ่งก็แทงทะลุแผ่นหลังของเขา จนปลายมีดทะลุอก!
“แกสมควรตาย! แกสมควรตาย!!”
เสียงของอวี๋ต้าฟงสั่นเครือและคลุ้มคลั่ง เขาตัดสินใจทุ่มหมดหน้าตักแล้ว! ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธจัด!
เขาชักมีดออกมา แล้วแทงใส่ร่างอีกฝ่ายราวกับคนบ้า!
เปลือกตาของหวังอี้เหิงที่อยู่ไม่ไกลกระตุกถี่ ขณะที่ห้องถ่ายทอดสดยิ่งปั่นป่วนหนักขึ้น!