ชายหญิงสบตากัน แค่รู้สึกโล่งใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ก่อนจะมาถึงชั้นสิบ ทุกคนต่างพูดกันว่าชั้นนี้ยากสุดขีด ไม่ก็ต้องเข่นฆ่าแย่งชิงกันเพื่อบัตรผ่านไม่กี่ใบ ไม่ก็ต้องถอดรหัสตามหาเบาะแส แล้วค่อยกลับลงไปชั้นล่าง
สรุปแล้ว เงื่อนไขการได้บัตรผ่านนั้นเข้มงวดถึงขีดสุด!
พอถูกจัดให้เข้าไปอยู่ในชั้นที่มีคนเป็นร้อยมาร่วมฉลอง ทั้งคู่ก็ตกใจ คิดว่ากฎที่นี่คงโหดเหี้ยมยิ่งกว่าเดิม
แล้วผลเป็นอย่างไรล่ะ?
แค่ 1,500 เงินหอยเงิน ก็ได้มาอย่างง่ายดายขนาดนี้!
อวี๋ต้าฟงยังรู้สึกว่าไม่น่าเป็นไปได้ “พวกเราแลกได้จริง ๆ เหรอ?”
อู๋ซินยิ้มให้เขา “คนพวกนั้นก็แลกได้กันหมดไม่ใช่เหรอ เราเห็นกับตา”
“ก็จริง” อวี๋ต้าฟงวางใจ ยื่นมือไปจับมืออู๋ซินก่อน “ดีจริง ๆ เธอนี่เป็นดาวนำโชคของฉันเลย”
“นายก็เป็นเหมือนฟ้าของฉัน ก่อนจะได้กลับมาเจอกัน ฉันยังไม่รู้เลยว่าจะเอาชีวิตรอดในที่แบบนี้ยังไง โชคดีที่มีนาย”
ทั้งสองมองกันด้วยแววตาเปี่ยมรัก หวานซึ้งจนแทบจะมีสายใยเชื่อมถึงกัน
เมื่อเข้าไปในห้องเรียน ชายหนุ่มสวมแว่นคนหนึ่งก็รออยู่ก่อนแล้ว เขาหน้าตาสะอาดสะอ้าน บุคลิกสุภาพอ่อนโยน ดูท่าทางเข้ากับคนง่าย
“ทั้งสองคนหรือ?”
“ใช่ เราอยู่ด้วยกัน ใช้บัตรผ่านแค่ใบเดียวก็พอ”
หลังฟังอวี๋ต้าฟงเล่าโดยสังเขป เจ้าหน้าที่ต้อนรับก็อุทาน “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ดูไม่เหมือนเพิ่งรู้จักกันเลยนะ”
“พวกเราอยู่ด้วยกันตั้งแต่ก่อนเข้ามาที่นี่ ไม่คิดเลยว่าจะได้กลับมาเจอกันที่ชั้น 4”