อี้จงไห่ยังเดินไปไม่ถึงประตูเรือน เสียงชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็ดังมาจากด้านนอกว่า “เสี่ยวหลี่ เสี่ยวหวัง พวกนายสองคนปีนกำแพงเข้าไปเปิดประตู”
น้ำเสียงไม่เร่งร้อน แต่แฝงความเด็ดขาดที่ไม่เปิดช่องให้คัดค้าน
“ครับ” เสียงขานรับสั้น ๆ ดังขึ้นสองครั้ง จากนั้นเงาสองร่างก็ปีนข้ามกำแพงเข้ามาตามกัน คนหนึ่งรีบเดินไปหลังประตู ดึงสลักออกแล้วผลักประตูใหญ่เปิด
ชายวัยกลางคนพาตำรวจสิบกว่านายกรูกันเข้ามา อี้จงไห่เพ่งมองให้ชัด คนที่นำขบวนมาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นผู้อำนวยการหวังแห่งคณะกรรมการควบคุมการทหาร ใจเขาหนักอึ้ง รีบเดินเข้าไปต้อนรับ “ผู้อำนวยการหวัง ทำไมถึงมาดึกดื่นป่านนี้ครับ?”
ผู้อำนวยการหวังกวาดตามองเขา แล้วได้ยินเสียงเอะอะจากลานกลาง จึงขมวดคิ้ว “อี้จงไห่ พวกนายกำลังทำอะไรกันในเรือน? เสียงดังจนตรอกแถวข้าง ๆ ยังได้ยิน มีคนไปแจ้งคณะกรรมการควบคุมการทหารว่าพวกนายกำลังรวมกลุ่มก่อเหตุทะเลาะวิวาท แถมยังได้ยินคนตะโกนว่าจะฟันใครสักคนให้ตาย เกิดอะไรขึ้น?”
อี้จงไห่รีบฝืนยิ้ม “ผู้อำนวยการหวัง ไม่มีเรื่องใหญ่อะไรครับ แค่คนสองบ้านในเรือนทะเลาะกัน ผมกำลังไกล่เกลี่ยอยู่ ใกล้จะเรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องลำบากให้คุณมาถึงที่หรอกครับ”
ระหว่างพูด เขาก็ขวางอยู่ตรงหน้าผู้อำนวยการหวัง พยายามกันอีกฝ่ายไม่ให้เข้าไป แต่ผู้อำนวยการหวังเป็นใคร? ก่อนปลดแอกเขาทำงานใต้ดินในซื่อจิ่วเฉิง พบเจอผู้คนมาหลากหลาย เพียงมองแวบเดียวก็รู้ว่าอี้จงไห่กำลังโกหก เขายื่นมือผลักอี้จงไห่ให้พ้นทาง แล้วพาคนตรงไปยังลานกลาง