พอได้ยินเสียงเอะอะ หลินเฉียงก็รู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น ของสำริดปลอมที่เขาเคยลองทำขึ้นมา ถูกคนขุดเจอเข้าแล้ว เขาคลุมเสื้อเดินไปถึงหน้าประตู มุมปากกระตุกโดยไม่รู้ตัว คนพวกนี้ลงมือกันเร็วจริง ๆ
พ่อหลินเองก็คลุมเสื้อเดินออกมาจากห้องโถงใหญ่ สีหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิดที่ถูกปลุกให้ตื่น แม่หลินกับฉินหวยหรูเดินตามหลังมา ทั้งคู่สวมเสื้อคลุมกันอยู่ พ่อหลินหันกลับไปพูดว่า “แม่เด็ก เธอกับหวยหรูอยู่ในลานบ้านนี่แหละ อย่าออกไป ฉันกับเฉียงจื่อจะออกไปดู”
“ได้ พวกนายระวังตัวด้วยล่ะ” แม่หลินกำชับ ก่อนจะดึงฉินหวยหรูกลับเข้าไปในบ้าน
พ่อหลินพาหลินเฉียงออกจากประตูเรือนฝั่งตะวันออก แสงจันทร์ส่องลานกลางจนสว่างจ้า ภาพตรงหน้าคึกคักสุด ๆ
แม่ลูกตระกูลเจีย หลิวไห่จงที่พาสามพี่น้องตระกูลหลิวมา เหยียนปู้กุ้ยที่พาเหยียนเจี่ยเฉิงกับเหยียนเจี่ยฟ่างมา รวมถึงพ่อลูกสวี่ฟู่กุ้ยกับสวี่ต้าม่าว กำลังล้อมเจ้าจูโง่กับเหอเต้าชิงผู้เป็นพ่อเถียงกันอยู่ อี้จงไห่ยืนอยู่กลางฝูงชน อ้าปากเตรียมจะเกลี้ยกล่อม รอบนอกยังมีเพื่อนบ้านล้อมกันเป็นวง ชะเง้อคอมองเข้าไป ไม่มีใครคิดจะกลับสักคน
“เจ้าจูโง่! เอาของออกมาให้ลุงสามดูหน่อย!” เหยียนปู้กุ้ยยืนอยู่หน้าฝูงชน มือไพล่หลัง ทำท่าทางราวกับเป็นผู้ทรงเกียรติ “ของชิ้นนี้เจอที่เรือนฝั่งตะวันตก ก็ต้องเป็นของคนทั้งลาน ไม่ใช่ของบ้านเหอแกบ้านเดียว”