เหอเต้าชิงที่แก้ตัวไม่ได้สักทาง แถมยังพูดความจริงออกมาไม่ได้ โมโหขึ้นมาทันที เขาก้มตัวถอดรองเท้าผ้าข้างหนึ่งออก แล้วเหวี่ยงสุดแรงฟาดใส่เจ้าจูโง่ ปากก็ด่าลั่นว่า “ฉันบอกให้แกพูดว่าฉันป่วย! ฉันบอกให้แกพูดว่าฉันใกล้ตายแล้ว! ฉันจะตีแกให้ตาย ไอ้ลูกเวร! ร่างกายฉันแข็งแรงจะตาย มื้อหนึ่งกินบะหมี่ราดซอสถั่วได้ตั้งสามชาม!”
ตอนนี้เจ้าจูโง่กลับกตัญญูขึ้นมา ยืนอยู่กับที่ไม่หลบไม่เลี่ยง ปล่อยให้พื้นรองเท้าพ่อฟาดลงบนหลัง ไหล่ และแขนดังเพียะ ๆ เขาถูกตีไปพลาง ยังพูดไม่หยุดว่า “พ่อ อย่าเพิ่งโมโห! ป่วยก็รักษาสิ อย่ากลัวเปลืองเงิน! พ่อวางใจเถอะ รักษาหายแน่นอน! เดี๋ยวนี้การแพทย์ก้าวหน้าแล้ว ป่วยเป็นอะไรก็รักษาได้ทั้งนั้น!”
“ยังจะพูดอีก! ยังจะพูดอีก!” เหอเต้าชิงยิ่งตียิ่งโมโห โบกพื้นรองเท้าฟาดรัวราวกับกังหันลม ตีไปอีกหลายที
“เหล่าเหอ พอได้แล้ว ๆ เด็กมันก็เป็นห่วงนาย” เหยียนปู้กุ้ยทำท่าทางเหมือนเข้ามาห้าม แต่พอยื่นมือออกไปก็ชักกลับทันที กลัวโดนพื้นรองเท้าฟาดไปด้วย
“ใช่แล้ว เหล่าเหอ อากาศร้อนขนาดนี้ ใจเย็น ๆ หน่อย” มีคนข้าง ๆ ช่วยเกลี้ยกล่อม แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปห้ามจริง ๆ เหอเต้าชิงแรงเยอะ แถมกำลังหัวร้อน ไม่มีใครอยากเป็นคนที่โดนลูกหลง
เหอเต้าชิงตีอยู่พักหนึ่ง เห็นเจ้าจูโง่ยืนนิ่งเหมือนเสาไม้ ไม่หลบไม่เลี่ยง แถมยังพร่ำว่า “พ่อดูแลสุขภาพด้วยนะ” ไฟโกรธในใจก็ค่อย ๆ กลายเป็นความอัดอั้นที่บอกไม่ถูก ถ้าตีต่อไปแบบนี้ ไอ้เด็กนี่คงทำเขาโมโหจนป่วยขึ้นมาจริง ๆ คนทั้งลานต่างยืนดูเรื่องตลก เหอเต้าชิงเริ่มเสียหน้า เขากระชากคอเสื้อเจ้าจูโง่แล้วลากกลับบ้านจากลานด้านหน้า พอประตูปิด ก็มีเสียงทึบ ๆ ดังมาจากข้างในอีกหลายครั้ง ตามด้วยเสียงอู้อี้ของเจ้าจูโง่ “พ่อ ผมไม่กลัวเปลืองเงินจริง ๆ”