หลังเสียงปืนเงียบสนิทไปแล้ว เวลาผ่านไปอีกกว่าครึ่งชั่วโมง ในตรอกเหลือเพียงเสียงหมาเห่าเป็นระยะกับเสียงนกหวีดที่ดังมาจากไกล ๆ เป็นครั้งคราว หลินเฉียงแนบหูกับบานประตูฟังอยู่นาน เมื่อแน่ใจว่าข้างนอกไม่มีความเคลื่อนไหวแล้ว จึงยืดตัวขึ้นหันไปบอกทุกคนว่า “ไม่มีอะไรแล้ว ทุกคนกลับบ้านกันเถอะ”
อี้จงไห่ยังไม่วางใจ เขาขมวดคิ้วพลางพูดว่า “เหล่าหลิว เหล่าเหยียน ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเลย ถ้าจับไม่หมดล่ะ? เกิดมีใครสักคนสองคนหนีออกมา แล้วบุกเข้าลานบ้านเราตอนดึกจะทำยังไง เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ เอาอย่างนี้ไหม ให้คนสองสามคนอยู่เฝ้ายาม ป้องกันไว้ก่อน”
“ได้ งั้นให้ไอ้หนุ่มพวกนี้เฝ้ายามเป็นไง?” หลิวไห่จงเสนอทันทีโดยไม่ต้องคิด พลางชี้ไปทางหลินเฉียงกับหนุ่ม ๆ “คนหนุ่มมีแรงเหลือเฟือ อดนอนสักคืนไม่เห็นเป็นไร”
สวี่ต้าม่าวเป็นคนแรกที่กระโดดออกมาคัดค้าน “คุณอารองหลิว ผมไม่ชอบที่พูดแบบนี้เลยนะ ตอนช่วยกันขวางประตูเมื่อกี้ พวกเราก็ออกแรงกันเต็มที่ ผมขนม้านั่งยาวมาตั้งสามตัว จนเอวเคล็ดไปหน่อยแล้ว คุณจะจิกใช้แกะตัวเดิมถอนขนไม่หยุดไม่ได้นะ พรุ่งนี้ผมต้องไปฉายหนังในชนบทกับพ่อ ต้องตื่นก่อนฟ้าสาง จะเอาแรงที่ไหนมาอดนอนทั้งคืน?”
“ใช่ ๆ” เจ้าจูโง่รีบช่วยพูด พลางชี้หน้าตัวเองที่บวมช้ำ “คุณอารองหลิว ดูหน้าผมสิ พ่อผมซ้อมจนเป็นสภาพนี้แล้ว ถึงอย่างนั้นเมื่อกี้ผมยังแบกแท่นหินไปขวางประตูอีกนะ หนักตั้งสามสิบสี่สิบกิโล แขนผมยังสั่นไม่หยุดเลย จะให้ผมเฝ้ายามเหรอ? ตอนนี้ยืนยังแทบไม่ไหวแล้ว ผมอยากกลับบ้านไปนอนแผ่เต็มที อย่ามาห้ามกันเลย”