เช้าวันถัดมา หลินเฉียงตื่นออกจากบ้าน เห็นคนในเรือนต่างหาวหวอด ๆ ใต้ตาคล้ำเดินไปทำงานกันเป็นแถว หลิวไห่จงตาบวมตุ่ยเหมือนลูกวอลนัต แม้แต่อี้จงไห่ก็ยังต้องเอามือประคองเอว เห็นได้ชัดว่าเรื่องวุ่นวายเมื่อคืนทำเอาทุกคนเหนื่อยกันแทบแย่
หลินเฉียงอดขอบคุณระบบที่หนีหายไปแล้วในใจอีกครั้งไม่ได้ แม้ทักษะอื่นจะไม่น่าไว้ใจ แต่ความสามารถติดตัวที่ช่วยเสริมสร้างร่างกายนี่ใช้ได้จริง เมื่อคืนเขานอนเต็มที่แค่สามชั่วโมง แต่ตอนนี้กลับกระปรี้กระเปร่ากว่าตอนนอนแปดชั่วโมงเสียอีก รู้สึกตัวเบาสบาย ไม่มีอาการง่วงเลยสักนิด
พอไปถึงคณะกรรมการควบคุมการทหาร เขาก็เจอผู้อำนวยการหวังเดินออกมาจากห้องทำงานพอดี ในมือหิ้วกะละมังเคลือบไหล่พาดผ้าขนหนู สีหน้าดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด
“ผู้อำนวยการ อรุณสวัสดิ์ครับ นี่เมื่อคืนไม่ได้กลับบ้านเหรอครับ?” หลินเฉียงทัก
“อย่าพูดถึงเลย” ผู้อำนวยการหวังโบกมือ เดินไปที่อ่างล้างหน้าแล้วเปิดก๊อก ตักน้ำเย็นขึ้นมาสาดหน้า “เมื่อวานเสี่ยวเจิ้งพาคนไปตรอกอวี่เอ๋อร์ ไม่นึกเลยว่าข้างในจะซ่อนสายลับไว้ตั้งสิบกว่าคน ตอนลงมือดันถูกจับได้ เลยยิงปะทะกันทันที ถ้าเสี่ยวเจิ้งไม่ได้พาคนไปเยอะ แถมยังเป็นทหารผ่านศึกกันทั้งนั้น คงเกิดเรื่องใหญ่แล้ว นี่ฉันถูกเรียกมาตั้งแต่กลางดึก เลยไม่ได้นอนทั้งคืน”
“คนที่หัวหน้าเจิ้งพาไปไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?” หลินเฉียงรีบถาม
“ยังดีอยู่” ผู้อำนวยการหวังใช้ผ้าขนหนูเช็ดหน้า “กำลังเสริมมาถึงเร็ว มีคนบาดเจ็บเล็กน้อยอยู่สองสามคน แต่ไม่เป็นอะไรมาก ว่าแต่ไอ้หนู คราวนี้นายทำความดีความชอบครั้งใหญ่เลยนะ คนพวกนั้นซ่อนอยู่ในห้องใต้ดิน เตรียมรอจังหวะออกมาก่อเหตุโจมตีตอนพวกเราจัดงานฉลอง คราวนี้เรากวาดเรียบ ฝ่ายหัวโล้นเสียหายหนักเลย” เขาตบไหล่หลินเฉียง “เดิมทีที่นายจะไปเป็นหัวหน้าแผนกในโรงงานก็ยังดูฝืน ๆ อยู่ แต่ตอนนี้มีผลงานนี้แล้ว ตำแหน่งหัวหน้าแผนกของนายก็แน่นอนแล้ว”