ป้าจ้าวทำงานได้รวดเร็วจริง ๆ เพิ่งผ่านเที่ยงมาไม่นาน แดดก็ร้อนแผดเผาแล้ว แต่เธอก็พาหญิงสาวคนหนึ่งมาถึงลานบ้านเลขที่ 95
ตอนเดินผ่านลานกลาง เจ้าจูโง่ สวี่ต้าม่าว เจียตงซวี่ หลิวกวงฉี และเหยียนเจี่ยเฉิงกำลังนั่งยอง ๆ สูบบุหรี่อยู่ใต้ต้นไหวเก่า พวกเขามาดักรอตั้งแต่เช้า สูบบุหรี่ไปเกือบครึ่งซอง ก็เพื่อรอดูว่าคนที่หลินเฉียงนัดดูตัวจะมาถึงเมื่อไร แต่พอป้าจ้าวพาหญิงสาวเข้ามา ทุกคนก็ลืมสูบบุหรี่กันไปหมด
หญิงสาวสวมเสื้อผ้าฝ้ายสีฟ้าอ่อนลายดอก แม้เนื้อผ้าจะธรรมดา แต่ซักจนสะอาดเอี่ยม พอสวมแล้วดูคล่องแคล่วสะอาดตา ผิวขาวนวล ผมเปียสีดำขลับสองข้างทิ้งตัวอยู่บนหน้าอก ดวงตากะพริบปริบ ๆ มองอะไรก็ดูประหม่าอยู่หน่อย ๆ ที่สำคัญคือรูปร่างของเธอ ส่วนที่ควรมีล้วนมีครบ เดินอยู่ในลานบ้านแล้วดูราวกับเปล่งประกาย
บุหรี่ในปากสวี่ต้าม่าวร่วงแปะลงพื้น เขากลืนน้ำลายแล้วพูดว่า “นี่... คนนี้ให้หลินเฉียงดูตัวเหรอ? แบบนี้ยังเรียกสาวบ้านนอกอีกเหรอ? สาวในเมืองยังมีไม่กี่คนที่สวยขนาดนี้เลยนะ!”
“แม่งเอ๊ย” สวี่ต้าม่าวได้สติกลับมาแล้วขยี้ก้นบุหรี่ดับอย่างแรง “คราวนี้ฉันต้องทำให้หลินเฉียงไอ้เดรัจฉานนั่นดูตัวไม่สำเร็จให้ได้ ผู้หญิงสวยขนาดนี้ถ้าไปอยู่กับมัน ก็เหมือนเอาดอกไม้ไปปักบนกองขี้วัว!”
“ใช่ ต้องทำให้ล่มให้ได้!” เจียตงซวี่รีบเห็นด้วย สายตายังจ้องแผ่นหลังของฉินหวยหรูไม่วางตา จนเธอเดินเลี้ยวเข้าไปในลานข้างตะวันออก เขาถึงค่อยละสายตากลับมา แผนในใจเริ่มเดินฉิว: พอเรื่องดูตัวของหลินเฉียงล่มแล้ว ก็ให้แม่ของเขา เจียจางซื่อ หาคนกลางมาทาบทามหญิงสาวคนนี้ให้ตัวเอง ด้วยงานที่ทำอยู่ในโรงงานเหล็กของเจียตงซวี่ อย่างไรก็เหมาะสมกับเธอแน่