ไม่สนใจว่าอีกฝ่ายทั้ง 12 คนจะเข้าใจหรือเปล่า วินาทีที่เสียงส่งท้ายจบลง เธอหมุนตัว ก้าวยาว ๆ อ้อมหลุมดิน แล้วมุ่งไปทางไกลจากสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์ทั้ง 12 ตน
เดินไปได้ราวสี่ห้าก้าว ฝีเท้าเริ่มเร่งขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะกลายเป็นวิ่งเต็มฝีเท้า
เย่หลิงซีวิ่งเร็วมาก ชายคลุมโบกพลิ้วไปในสายลม เหมือนกระต่ายตกใจ แวบเดียวก็พุ่งหายไปไกลกว่าสิบเมตร
แน่นอน ความเร็วแบบนี้ในสายตาเหล่าเซนตินัลไม่มีค่าจะพูดถึง
แต่ตอนนี้ เซนตินัลทั้งสิบสองคนกลับมองอ้าปากค้างเป็นแถวยืนนิ่งอยู่กับที่
สือชีอ้าปากค้างเป็นรูปตัว O ดวงตาสว่างวาบเต็มไปด้วยความตะลึง เขาหันไปมองหลินชวน "ท่านไกด์... หนีไปล่ะ?"
หลินชวนไม่พูดอะไร รูม่านตาสีเทาอ่อนสะท้อนเงาแก่นร่างเล็กลงเรื่อย ๆ โดยหาได้แสดงอาการทึ่งเช่นนี้ยากยิ่ง
ผ่ายจิ้นสะดุ้งก้าวออกไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบหยุดเท้าเสียกลางคัน ยืนงงอยู่ตรงนั้น "พวกเรา... ทำท่านไกด์ตกใจรึเปล่า?"
จีเสียวที่ปกติมักจะคอยดึงผ่ายจิ้นเอาไว้กลับไม่ขยับเพราะตัวเองก็มองค้างอยู่
เซนตินัลคนอื่น ๆ มองหน้ากันสลับกันไปมา สีหน้าจากตะลึงกลายเป็นงงงวย แล้วจากงงงวยก็กลายเป็นไม่รู้จะทำยังไงดี
หนีไปล่ะ?
ท่านไกด์หนีไปล่ะ?
ทำไมล่ะ?
พวกเขาไม่น่าได้ทำอะไรให้ท่านไกด์ขุ่นเคืองหรอกใช่ไหม?
เซนตินัลที่เด็ดขาดไร้ความปรานีกลางสมรภูมิทั้งหลาย ตอนนี้เหมือนถูกใส่คาถาหนึบ หยุดนิ่งเงียบงันทั้งชุด
หมิงโจวยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาดำสนิทจ้องตามแก่นร่างที่วิ่งหนีนั้น คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย
เขารีวิวฉากเมื่อสักครู่ในหัวอย่างรวดเร็ว
พวกเขาพบไกด์ เขาดึงนางขึ้นจากหลุม เพื่อน ๆ เข้ามาแสดงความเคารพ เขาเปิดเครื่องราชกายเพื่อพยายามแปลภาษาของนาง นางพูดยาวยืดหลายประโยค แล้ว...
แล้วนางก็วิ่งหนีไป
ทำไม?
เขาพยายามนึกดูคำที่นางพูดท้ายสุดอีกครั้งอย่างละเอียด
ไม่เข้าใจ แต่น้ำเสียงจริงจัง สีหน้าจริงใจ ถึงกับยกกำประนมให้พวกเขา
ท่าทางนั้นเขาเคยเห็นมาก่อน ตามภาพเคลื่อนไหวของอารยธรรมโบราณบางแห่งของสหพันธ์ ท่าของพิธีกรรมที่เก่าแก่มาก
คิ้วของหมิงโจวขมวดมั่นขึ้นไปอีก
"ผู้บัญชาการครับ ด้านหน้าคือแถวป่าไม้ สภาพนิเวศของดาวรกร้างยังไม่มีข้อมูล ถ้าท่านไกด์วิ่งไปมาแบบนี้อาจเกิดอันตรายได้" เสียงของหลินชวนดังขึ้นข้าง ๆ
สายตาของหมิงโจวมองพ้นแหลมหญ้ารกร้าง ไปหยุดอยู่ที่เงาร่างที่ไกลออกไปเรื่อย ๆ
แล้วเขาก้าวออกไปหนึ่งก้าว ร่างหายวับไปจากที่เดิมทันที
...
เย่หลิงซีวิ่งเร็วมาก
วรยุทธ์ที่ฝึกตามอาจารย์บนภูเขามาตั้งแต่เด็ก ให้ขาลงมั่นคง ฝีเท้าไว พอวิ่งขึ้นมาทีสุนัขธรรมดาในวัดก็ตามไม่แท้
ตอนนี้เธอแหกเท้าด้วยความเร็วที่เร็วที่สุดในชีวิตกันเลยทีเดียว
80 เมตร 50 เมตร 30 เมตร...
แถวป่าเบื้องหน้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
ขอเพียงพุ่งเข้าไปได้ ให้เวลา 3 นาที เปล่าครับ แค่ 1 นาที เธอก็สร้างผนึกบงกตง่าย ๆ ได้
ลี้ลับเต๋าจะได้ผลกับพวกสิ่งมีชีวิตรูปมนุษย์พวกนี้หรือไม่เธอไม่รู้ แต่ก็ยังดีกว่านั่งรอความตาย
20 เมตร 10 เมตร 5 เมตร...
ขณะที่เธอกำลังจะพุ่งเข้าแนวป่า เบื้องหน้ากลับมองไปสั่นไหวไหว
ร่างสูงใหญ่โผล่ขึ้นมาจากอากาศลอย ๆ ยืนตรง ๆ ขวางทางเธอพอดีเป๊ะ ปิดทางเข้าป่าเสียระมัดระวัง
รูม่านตาของเย่หลิงซีหดเกร็ง เท้าเหยียบเบรกฉุกเฉิน เกือบได้เสยเข้าอ้อมกอดร่างนั้นเต็ม ๆ
หมิงโจวยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ร่างสูงใหญ่เหมือนกำแพง ลวดลายตราเผ่าสีดำบนใบหน้าเงาอยู่หลังแสง ภายใต้แสงสลัวยิ่งดูน่าขนลุก
วรยุทธ์อลวนแบบนี้ เหมือนวาร์ปแฟลชเปลี่ยนจุดได้ทันที เหมือนเป๊ะกับพวกแวมไพร์ในซีรีส์ที่เธอเคยดูเลย!
เย่หลิงซีกลืนน้ำลาย บังคับหน้าให้ยิ้ม "พี่คะ... พี่ก็คะ หนูแค่อยากเข้าป่าไปเข้าห้องน้ำนิดหน่อยจริง ๆ ค่ะ คนท้องไส้ปวดบีบนี่คะ พี่เข้าใจหน่อยนะคะ หนูเร็วมาก 5 นาที เปล่าค่ะ 3 นาทีก็ออกมาแล้ว!"
หมิงโจวมองเย่หลิงซี ฟังภาษาที่ไม่เข้าใจความหมายแต่ไพเราะนัก สีหน้าค่อย ๆ นุ่มลงทีละน้อย
"ท่านไกด์ครับ สภาพนิเวศของดาวรกร้างยังไม่มีข้อมูล อาจมีสิ่งมีชีวิตอันตรายสูงหลายชนิด กรุณาอย่าเดินไปมาลำพัง หากต้องการอะไรบอกพวกผมได้ครับ"
เย่หลิงซียิ้มแป้นมองหมิงโจว ทำท่าเป็นฟังอย่างตั้งใจ
ทั้งที่จริงแล้วไม่เข้าใจแม้แต่คำเดียว
จนเสียงของหมิงโจวเงียบลง ดูท่าจะพูดจบแล้ว เธอจึงพยักหน้ายิ้ม ๆ แล้วตอบตาม "พี่ก็รู้ใช่ไหมคะ คนท้องไส้ปวดบีบมันทนไม่ได้จริง ๆ ค่ะ หนูเร็วแน่นอนค่ะ รบกวนพี่รอสักครู่ เสร็จธุระเมื่อไรหนูออกมาค่ะ"
หมิงโจวมองท่าทางชื่นมื่นของเย่หลิงซี สีหน้ายิ่งนุ่มนวลขึ้น ช่วงเวลานั้น เขารู้สึกว่าท่านไกด์เต็มเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาและน่ารักเหลือเกินจริง ๆ
ดูเหมือนแม้ภาษาจะไม่เข้าใจกัน ณ ตอนนี้ก็ไม่กลายเป็นเสี้ยนหนามขวางกลางการสื่อสารที่ราบรื่นของทั้งสองเลย
รอยยิ้มอ่อนโยนสะท้อนอยู่ในดวงตา เขาเอ่ยว่า "ท่านไกด์ครับ ระบบภาษาของท่านไม่อยู่ในทะเบียนชนิดภาษาของสหพันธ์ ตอนนี้ยังใช้เครื่องราชกายแปลแบบซิงก์ไม่ได้ครับ"
เมื่อสักครู่เขาก็ใช้เครื่องราชกายพยายามวิเคราะห์ภาษาของท่านไกด์แล้ว
น่าเสียดาย ล้มเหลว
"แต่ไม่เป็นไรครับ ท่านพูดคุยต่อไปเรื่อย ๆ ได้ครับ เครื่องราชกายของผมจะบันทึกข้อมูลเก็บไว้ สมรรถนะคำนวณของเครื่องราชกายสู้สมองกลส่วนกลางไม่ได้ แต่ก็ยังวิเคราะห์ภาษาได้อยู่
เมื่อข้อมูลภาษาสะสมได้ถึงจำนวนหนึ่ง ก็จะสามารถวิเคราะห์ระบบภาษาของท่านออกมาได้ ถึงตอนนั้นจะแปลพร้อมกันแบบเรียลไทม์ได้เลยครับ"
เย่หลิงซีกะพริบตาปริบ ๆ คงรอยยิ้มไว้ สายตาตั้งใจมองริมฝีปากขยับขึ้นของหมิงโจว
เธอเคยศึกษาจิตวิทยาเล่น ๆ มาบ้าง ประโยคหนึ่งจำได้แม่นเป็นพิเศษ — เวลาคนพูดภาษาท้องถิ่นแล้วเธอฟังไม่เข้าใจ ให้ยิ้มไว้เสมอ ระยะ ๆ ทำเสียงเอือก ๆ พยักหน้าหงึก ๆ นั่นคือการตอบสนองที่ดีที่สุด
เธอทำตามอย่างเคร่งครัด
"โอเคค่ะ" "อืมมม..." "ใช่ ๆ แบบนั้นแหละค่ะ"
สูตรสำเร็จ: ฟังไม่เข้าใจทุกประโยค แต่ตอบรับทุกประโยค
จริง ๆ ด้วย ยิ่งเธอตอบรับ ชายหนุ่มร่างสูงตรงหน้าก็ยิ่งดูอ่อนโยนขึ้นเรื่อย ๆ
สุดท้ายเสียงของชายหนุ่มก็เงียบลง ถึงตาเธอบ้างแล้ว
"เหอะ ๆ งั้นเราก็ตกลงกันอย่างนี้นะคะ หนูไปเข้าป่าเข้าห้องน้ำแป๊บนึง เดี๋ยวก็กลับมา หนูสัญญาเลยว่าไม่หนี พี่วางใจได้ หนูจะทำหน้าที่เป็นอาหารสำรองอย่างดีที่สุด ไม่ให้พี่ต้องห่วงแม้แต่นิดเดียว!" แหละบอกเลยว่าโกหก! เอาเถอะ เขาก็ไม่เข้าใจอยู่ดี
พูดจบ เธอยิ้มแฉ่งมองหมิงโจว เท้าก้าวขนาดเล็ก ๆ วางแผนจะอ้อมตัวหมิงโจวเดินต่อไปทางป่า
หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว...
เหลืออีกเล็กน้อยก็จะอ้อมผ่านได้แล้ว ข้อมือเธอกลับถูกมือที่แน่นปานคีมเหล็กคว้าไว้เสียฉับพลัน
ไม่ได้บีบจนเจ็บ แต่ไม่ว่าเธอจะออกแรงแค่ไหนก็ดึงข้อมือกลับไม่ออก
หมิงโจว... คว้าข้อมือเธอเอาไว้...
...
30 นาทีต่อมา
บริเวณพื้นที่โล่งเล็ก ๆ ด้านหน้าจุดที่ยานลงจอด เย่หลิงซีนั่งหมอบราบอยู่บนก้อนหินผิวเรียบก้อนหนึ่ง ดูกระอักกระอ่วนสุดซี้
ไม่ไกลจากตัวเธอ เหล่าเซนตินัลนำโดยหมิงโจว ทั้ง 12 คนยืนล้อมเป็นวงกำลังปรึกษากันเรื่องสถานการณ์ในตอนนี้
ความจริงเดิมที พวกเขา 12 คนหลังจากลงจอดบนดาวรกร้างดวงนี้แล้ว ก็วางแผนจะหาที่ ๆ สายตาเห็นว่าเข้าทีสักแห่ง ขุดหลุมฝังแคปซูลไฮเบอร์เนชั่นลงไป แล้วเข้าสู่การหลับลึกเลย
แต่ตอนนี้...
สถานการณ์ชัดเจนว่าไม่เหมือนเดิมแล้ว
พวกเขาเจอกับ... ท่านไกด์ที่ลำพังอยู่โดดเดี่ยว เข้าข่ายว่าถูกทิ้งไว้คนเดียว
ดูแลและคุ้มครองไกด์ เป็นหน้าที่ของเซนตินัลทุกคน และเป็นภารกิจที่จารึกอยู่ในยีนของเหล่าเซนตินัล
ต่อให้เห็นแก่ตัวหรือเห็นแก่พวก เขาทั้ง 12 ก็ต้องคุ้มครองและดูแลท่านไกด์ที่ตัวบางเพราะเหลือเกินคนนี้ให้ดีที่สุดอยู่ดี