ภาพทางด้านขวาของหน้าจอมืดและสั่นไหว
ฝนตกหนักไหลลงมาจากหมวกแก๊ปสีดำของผู้ชาย กระทบลงบนแผ่นหินสีเขียวที่เต็มไปด้วยโคลน
เขาสวมหน้ากากสีดำ เผยให้เห็นเพียงดวงตาที่ดุดัน เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยแดงก่ำ
“ป้าป๋อ ได้ยินว่าป้าแกวาดรูปได้ทุกอย่าง หาอะไรก็เจอหมด?”
ชายคนนั้นเช็ดน้ำฝนบนใบหน้า จ้องมองหน้าจออย่างเหี้ยมเกรียม แล้วกัดฟันพูดขึ้น
“ผมหลงทาง ช่วยวาดหน่อยได้ไหมว่าผมจะไปที่ที่ต้องการได้ยังไงกันแน่!”
ทันทีที่พูดจบ
ในหัวของซูเจิ้นเยว่ ก็มีแสงสีแดงสว่างจ้าแผ่กระจายออกมาโดยไม่มีวี่แวว!
เสียงสัญญาณเตือนกลไกที่แหลมคมราวกับเสียงไซเรนเตือนภัยทางอากาศ ดังก้องจนแก้วหูของเธอสั่น
[คำเตือน! สัญญาณเตือนสีแดงระดับสูงสุด!]
[เป้าหมายถูกล็อก: นักฆ่ามืออาชีพจากดาร์กเน็ต นามแฝง ‘งูตาบอด’]
[ระดับอันตราย: ร้ายแรงถึงชีวิต! อีกฝ่ายพกอาวุธปืน กำลังค้นหาพิกัดปัจจุบันของโฮสต์!]
[โปรดโฮสต์รีบหลบหนีหรือแจ้งตำรวจทันที!]
ตัวอักษรสีแดงของระบบกระพริบอย่างบ้าคลั่งบนจอประสาทตา
ซูเจิ้นเยว่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ เปลือกตากระตุกเบา ๆ
เธอก้มหน้าลง ปิดริมฝีปาก
“แค๊ก...แค๊ก ๆ”
หลังจากไอแห้ง ๆ หนึ่งครั้ง ปลายนิ้วที่ซีดเผือดก็เปื้อนสีแดงฉานอันน่าสยดสยอง
เธอหยิบทิชชู่ราคาถูกขึ้นมาแผ่นหนึ่ง เช็ดคราบเลือดที่ปลายนิ้วอย่างช้า ๆ อย่างไม่รีบร้อน แล้วโยนลงถังขยะข้างเท้าอย่างไม่ใส่ใจ
หนี?
ผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้ายแบบเธอ ปีนขึ้นชั้นสามยังต้องหายใจหอบครึ่งวัน จะหนีไปไหนได้?
ซูเจิ้นเยว่เงยหน้าขึ้น สายตามองผ่านจอไปหยุดที่นักฆ่าตัวเปียกโชกเหมือนหมาว่ายน้ำคนนั้น
ในแววตาของเธอไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย กลับมีรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มองทะลุทุกสิ่งปรากฏขึ้น
มีเส้นทางสู่สรวงสวรรค์ก็ไม่ไป ประตูนรกไม่มีก็ยังเสียเงินเชื่อมสายมาถามทาง
“หาทางเหรอ”
ซูเจิ้นเยว่ยกแก้วน้ำขึ้น ผนังแก้วอุ่น ๆ ประทบกับฝ่ามือ
น้ำเสียงของเธอขี้เกียจ ปนกับความอ่อนแรงของคนเพิ่งหายจากอาการป่วยหนัก ราวกับไม่รู้สึกถึงฆาตกรในแววตาของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย
“ทุ่มจรวดซุปเปอร์มา 10 ลูกเพื่อถามทางเนี่ยนะ พี่ชาย ค่าเดินทางนายจ่ายเยอะอยู่นะ พูดมาเถอะ อยากไปไหน?”
ผู้ชมประจำกว่า 100,000 คนในห้องถ่ายทอดสดต่างพากันขำ