สายฝนอันเย็นเฉียบหยดลงตามขอบหมวกแก๊ปสีดำ กระทบลงบนแผ่นหินสีเขียวมอซอที่เต็มไปด้วยโคลนตม
ชายผู้มีรหัสว่า "งูตาบอด" ยืนอยู่ที่ปากทางเข้าตรอกแคบๆ อันมืดมิดสายหนึ่ง จ้องเขม็งไปที่ลูกศรระบุตำแหน่งจีพีเอสที่หมุนติ้วอยู่บนหน้าจอมือถือ
ที่นี่คือหมู่บ้านในเมืองที่ใหญ่ที่สุดของเมืองเจียง
เบื้องบนเป็นสายไฟฟ้าสีดำที่พาดกันแน่นหนาราวกับใยแมงมุม บดบังแสงสว่างจนมืดครึ้ม
สองข้างทางเป็นบ้านเรือนที่สร้างขึ้นโดยไม่ได้รับอนุญาต ระยะห่างระหว่างตึกแคบจนแม้แต่ร่มคันเดียวก็ยังกางไม่ไหว
อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นเปรี้ยวจากท่อระบายน้ำปนกับกลิ่นควันน้ำมันเก่าจากน้ำมันปรุงอาหารคุณภาพต่ำ
งูตาบอดเก็บมีดพับรูปผีเสื้อที่เอาไว้ใช้เชือดคอเข้าไปในฝัก แล้วหยิบมือถือออกมา
เสียงนำทางสุดหวานของสาวน้อยจือจี๋บนแผนที่อิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นอย่างไพเราะ: "ข้างหน้าเลี้ยวซ้าย"
เขาก้าวเท้าซ้ายออกไปหนึ่งก้าวโดยไม่แสดงสีหน้าใดๆ
"ปัง"
หน้าผากชนเข้ากับกำแพงอิฐแดงที่เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ ซึ่งเป็นตรอกตันอย่างจัง
มุมตาของงูตาบอดกระตุกอย่างรุนแรงสองสามครั้ง
นี่เป็นกำแพงที่เจ็ดแล้วที่เขาชนเข้าในหมู่บ้านในเมืองต้องสาปแห่งนี้
ในฐานะนักฆ่าระดับท็อปที่ติดอันดับเจ็ดของดาร์กเน็ต เขาเคยลอยลำผ่านสมรภูมิที่เต็มไปด้วยกระสุนปืนในตะวันออกกลาง และเคยลอบสังหารขุนศึกได้สำเร็จบนทุ่งน้ำแข็งในไซบีเรีย
เขาชำนาญทั้งการต่อสู้ ปืน ยาพิษ และการหลบหนีการติดตาม
แต่เขามีจุดอ่อนร้ายแรงที่แม้แต่เจ้านายของดาร์กเน็ตก็ไม่รู้—— เขาเป็นพวกหลงทางแบบรักษาไม่หาย
"ให้ตายเถอะ..."
เขากัดฟันสบถออกมาเป็นภาษาจีนปนสำเนียงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แล้วเตะถังขยะเหม็นๆ ที่อยู่ข้างๆ พลิกคว่ำ
แมวข้างถนนตัวหนึ่งที่หลบฝนอยู่ร้องเสียงหลงปีนขึ้นไปบนกำแพง แล้วหันมามองเขาคราหนึ่ง
สายตานั้น ราวกับมีรอยเยาะเย้ยอยู่บ้าง