เสียงอิเล็กทรอนิกส์ของระบบดังขาด ๆ หาย ๆ พร้อมความรู้สึกเหมือนโลหะฉีกขาดที่ชวนให้เสียวฟัน ก้องสะท้อนอยู่ในส่วนลึกของจิตใจอย่างบ้าคลั่ง
ความรู้สึกนั้นเหมือนคนกำลังจมน้ำที่ใช้แรงทั้งหมดคว้าฟางเส้นหนึ่งตรงริมหน้าผาไว้ ในวินาทีสุดท้ายก่อนจะจมดิ่งลงสู่ห้วงลึกอันเย็นเยียบ
“ปัง”
มือที่ซูเจิ้นเยว่ถือกระติกน้ำร้อนชะงักกึก แก้วน้ำกระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรง
น้ำพุทราแดงอุ่น ๆ กระเซ็นลงบนหลังมือของเธอไม่กี่หยด
ดวงตาที่เดิมมีรอยยิ้มเพราะ “เหมาร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ของมหาเศรษฐีข้ามคืน” ของเธอ ในชั่วขณะนั้น
พลันเย็นชาและเฉียบคมลงอย่างสิ้นเชิง
ราวกับน้ำแข็งหมื่นปีปกคลุมห้วงลึก แผ่กลิ่นอายสังหารที่ชวนให้ขนลุกซู่
ในห้องไลฟ์ ผู้ชมสองสิบล้านคนยังคงพิมพ์ “ฮ่า ๆ ๆ” และส่งมีมตลก ๆ กันอย่างสนุกสนาน
จู่ ๆ ก็สังเกตเห็นว่าสีหน้าของยมทูตปีศาจบนหน้าจอผิดปกติไป
【หืม? เทพซูเป็นอะไรไป? ทำไมสีหน้าถึงเปลี่ยนเป็นดูแย่ขนาดนั้น?】
【หรือว่าตาแก่มหาเศรษฐีเมื่อกี้ก่อเรื่องอีกแล้ว?】
【ไม่ใช่มั้ง ออร่าของเทพซูนี่... แค่ดูผ่านจอยังรู้สึกเย็นวาบที่หลังเลย นี่เจอคดีใหญ่เข้าแล้วเหรอ?】
【โมเดอเรเตอร์! ช่วยดูทีว่ามีแฮกเกอร์จากต่างชาติหรือฆาตกรต่อเนื่องแทรกสายมาอีกหรือเปล่า!】
ช่องแชตเงียบลงในพริบตา ทุกคนกลั้นหายใจ จ้องหน้าจอเขม็ง
แต่ครั้งนี้
ตรงมุมขวาล่างของหน้าจอซูเจิ้นเยว่ไม่มีคำขอเชื่อมสายสีแดงเด้งขึ้นมาเลย
ไม่มีไอดี ไม่มีรูปโปรไฟล์ ไม่มีอะไรทั้งนั้น
มีเพียงเส้นใยต้นเหตุและผลลัพธ์สีเทาหม่นในห้วงจิตใจ ที่กำลังกะพริบถี่ ๆ และพร้อมขาดได้ทุกเมื่อ!
นับตั้งแต่เธอทะลุมิติมายังโลกนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ระบบส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือระดับใกล้ตายออกมาเอง!
เธอไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ซูเจิ้นเยว่หยิบดินสอถ่านสีดำที่เหลาแหลมที่สุดออกจากกระบอกดินสอทันที
ทั้งที่ยังไม่ได้เชื่อมสายกับใคร และไม่มีข้อมูลจากโลกจริงส่งมาแม้แต่น้อย