อักษรสีเลือดสามตัวที่เขียนเอียงกะเท่เร่ แผ่ความสิ้นหวังเสียดแทงถึงกระดูก เมื่อปรากฏบนกระดาษวาดภาพที่ซูเจิ้นเยว่ใช้เลือดของตัวเองวาด ก็ชวนให้ใจหายวาบ
ฉากหลังเป็นทุ่งหิมะกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา กับรถไฟสีเขียวเก่าแก่ที่ขึ้นสนิมเขรอะ ราวกับแล่นมาจากขุมนรก
ภาพนั้นเหมือนฝันร้ายที่ไม่มีวันตื่น ตราตรึงอยู่บนจอประสาทตาของชาวเน็ตสองสิบล้านคน
ห้องถ่ายทอดสดระเบิดความโกลาหลขึ้นทันที
【เชี่ย! เชี่ย! เชี่ย!!!】
【โทนภาพพลิกไปน่ากลัวเกินไปแล้ว! ไหนบอกว่าจะจับผู้ต้องหาตามหมายจับไง? ทำไมกลายเป็นถ่ายหนังซอมบี้ไปได้!】
【ตัวอักษรเลือดนั่นดูหลอนชะมัด! เจอสัตว์ประหลาดอะไรมากันแน่ ถึงไม่มีเวลาแม้แต่จะใช้มือถือโทรแจ้งตำรวจ ได้แต่เขียนข้อความเลือดไว้บนกระจกรถไฟ?!】
【เดี๋ยวนี้ยังมีรถไฟสีเขียวรุ่นเก่าแบบนี้อยู่อีกเหรอ! ดูจากฉากหลังที่เป็นทุ่งหิมะแล้ว ต้องเป็นที่ห่างไกลมากแน่ ๆ!】
【เทพซูใช้เลือดตัวเองวาดภาพเลยนะ! ขอร้องล่ะ หน่วยงานรัฐรีบไปช่วยเธอที!】
ไม่ใช่แค่ชาวเน็ตที่ขนลุกขนพอง
ภายในห้องถ่ายทอดสดกันระเบิดของฐานทัพลับสุดยอดหมายเลข 01 บรรยากาศก็เย็นเยียบลงฉับพลัน
“ปิดไลฟ์”
หยานถิงโจวก้าวยาว ๆ ไปข้างหน้า มือใหญ่ข้อนิ้วเด่นชัดกดลงบนแผงควบคุม แล้วตัดกระแสไฟทันที
หน้าจอดับวูบ ตัดภาพความหวาดผวาและความกังวลของชาวเน็ตสองสิบล้านคนออกไป
เรื่องนี้เกินขอบเขตคดีทั่วไปแล้ว จะปล่อยให้เกิดความตื่นตระหนกบนโลกออนไลน์อีกไม่ได้เด็ดขาด
ชายหนุ่มหันขวับ
ดวงตาดำสนิทราวกับหุบเหว จ้องนิ้วชี้ของซูเจิ้นเยว่ที่ยังมีเลือดซึมไม่วางตา
ความเดือดดาลและความเจ็บปวดใจปะปนกันอยู่ในแววตา ราวกับพร้อมจะเผาผลาญสติของเขาจนหมดสิ้น
เขาคว้าข้อมือเรียวเย็นเฉียบของเธอไว้