นอกหน้าต่าง เทือกเขาต้าเซียงอันหลิ่งที่ถูกพายุหิมะโหมกระหน่ำราวกับถูกกั้นไว้ด้วยม่านล่องหน
ภายในตู้โดยสารเงียบงันจนชวนอึดอัด
มีเพียงหลอดไฟสีขาวไม่กี่ดวงบนเพดานที่ขั้วหลวม ส่งเสียงกระแสไฟฟ้าดัง «ซ่า ๆ» แสงสว่างวูบวาบติด ๆ ดับ ๆ
แสงสีเขียวหม่นสาดไปทั่วตู้โดยสารชั้นประหยัดเก่าโทรม ดูราวกับทางเดินในนรกขุมที่สิบแปด
ท่ามกลางแสงที่วูบวาบนั้น
ภาพชวนขนหัวลุกพลันปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
ตู้โดยสารที่มองจากด้านนอกแล้วว่างเปล่าไร้ผู้คน
แต่ภายใน
กลับมี «คน» นั่งเต็มทุกที่นั่งอย่างเป็นระเบียบ!
ม้านั่งยาวสีเขียวเข้มทุกตัวมีเงาคนนั่งเบียดกันอยู่สองสามคน
พวกเขาสวมเสื้อโค้ตบุนวมสีเขียวทหารแบบเก่าที่สุดจากเมื่อ 30 ปีก่อน บ้างก็สวมเสื้อผ้าฝ้ายทอลายทางสีเทาอมฟ้า บางคนเป็นผู้หญิงที่ถักผมเปียและสวมเสื้อบุนวมลายดอกไม้
ข้างเท้าของทุกคนมีถุงผ้าทอลายแดง น้ำเงิน และขาว ซึ่งเป็นของที่พบได้ทั่วไปในยุคนั้น
ฉากนี้ราวกับภาพเหตุการณ์ก่อนรถไฟขบวน เค 444 ประสบหิมะถล่มเมื่อ 30 ปีก่อน
ถูกบันทึกและจำลองขึ้นใหม่อย่างครบถ้วนด้วยวิธีการอันพิสดาร!
แต่สิ่งที่น่าขนลุกก็คือ
แม้ซูเจิ้นเยว่กับหยานถิงโจวจะเป็น «แขกไม่ได้รับเชิญ» ที่จู่ ๆ ก็โผล่มา
«ผู้โดยสาร» เต็มตู้กลับไม่มีใครหันมามองพวกเขาแม้แต่คนเดียว
ไม่มีใครส่งเสียงใด ๆ ออกมาเช่นกัน
ทุกคนยังคงนั่งนิ่งในท่าทางแข็งทื่อจนน่าขนลุก
ใบหน้าซีดขาวไร้สีหน้า
ดวงตาเบิกกว้าง รูม่านตาเลื่อนลอยไร้แวว
จ้องพนักพิงที่นั่งด้านหน้าเขม็ง
ราวกับหุ่นพลาสติกที่ถูกดูดวิญญาณออกไปจนหมด
แม้แต่หยานถิงโจวที่เห็นกองศพมานับไม่ถ้วน เมื่อมอง «ผู้โดยสาร» ที่ดูราวกับภูตผีเต็มตู้โดยสาร